Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, λένε. Και πώς γίνεται αυτή η αρχή; Κοιτάζοντας την οθόνη του lap top επί ένα μισάωρο, ανήμπορη να σκεφτώ κάτι να γράψω ώστε να δώσω το στίγμα μου, αποφασίζω πως η δική μου αρχή σε τούτο εδώ το μπλογκ θα είναι λίγο διαφορετική. Να με συγχωρήσουν οι λοιποί συμπλογκίτες μου, αλλά αυτό το εισαγωγικό σημείωμα θα είναι διαφορετικό σε ύφος και περιεχόμενο από τις μελλοντικές προσπάθειες μου, θα είναι πιο προσωπικό και θα εμπεριέχει μια αίσθηση ιστορίας. Της δικής μας ιστορίας.
Μια από τις πιο αγαπημένες μου ασχολίες από μικρή ηλικία ήταν να βλέπω ταινίες. Καλογυρισμένες σκηνές, ντυμένες με όμορφη μουσική, ιστορίες που σε γεμίζουν συναισθήματα, σχέσεις ανθρώπων που δοκιμάζονται και στο τέλος ξανά προς τη δόξα τραβούν. Ένα από τα θέματα που με ελκύει ακόμα ιδιαιτέρως είναι οι ιστορίες φιλίας. Και, δόξα τω Θεώ, ο κινηματογράφος είναι γεμάτος από αυτές. Άλλες δακρύβρεχτες, άλλες εξωπραγματικές, άλλες ρεαλιστικές. Ιστορίες ενηλικίωσης, περιπέτειες, φιλίες που γεννούν έρωτες, φιλίες που διαρκούν μια ζωή. Από την αδερφική σχέση της Thelma και της Louise στην ομώνυμη ταινία μέχρι την αντισυμβατική φιλία του Βασιλιά Γεώργιου με τον λογοθεραπευτή του, Lionel Logue στο The King’s Speech (στο by the way… Go, Colin, go for the Oscar!), σχεδόν όλες έχουν κάτι να μου πουν. Μπορώ πολύ εύκολα, για παράδειγμα, να ταυτιστώ με την περιπέτεια του Mikey και της παρέας του στο Goonies, καθώς πάντα έρχονται στο μυαλό μου εικόνες από όλες αυτές τις εξερευνήσεις που έκανα μικρή με τους δικούς μου φίλους.
Πολλές φορές βέβαια οι κινηματογραφικές ιστορίες φαντάζουν πολύ μακρινές για τα δικά μας δεδομένα. Είναι απλά πολύ… «κινηματογραφικές». Μουσικές και slow motion, κοντινά πλάνα με έμφαση στα πρόσωπα δίνουν ένταση στα συναισθήματα και εσύ κοιτάς σαν χαζός την οθόνη και σκέφτεσαι «εγώ με τους φίλους μου γιατί δεν είμαστε έτσι; Πώς γίνεται να κάνω τη ζωή μου πιο ‘βιντεοκλιπίστικη’; ». Παλιότερα αυτό ήταν κάτι που είχα αναλογιστεί πολλές φορές. Όχι πλέον. Γιατί, τι είναι πιο κινηματογραφικό από ένα βραδινό μπάνιο με τους καλύτερους σου φίλους, σε ένα όμορφο νησί, χαζολογώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον; Βάλτε τη μουσική στο μυαλό σας (ορχηστρική κατά προτίμηση) και τα slow motion και there you go. Έχετε την κινηματογραφική σκηνή σας.
Έχω την τύχη να γνωρίζω τους φίλους μου εδώ και δύο δεκαετίες. Εκτός από τη Μ.Κ., με τους υπόλοιπους για δεκατέσσερα χρόνια μας χώριζε μονάχα μια πόρτα. Κάθε απόγευμα την ανοίγαμε και βρισκόμασταν ο ένας στη συντροφιά του άλλου. Και το απολαμβάναμε. Έχουμε περάσει από διάφορες φάσεις και καταστάσεις. Τσακωμούς, μαλλιοτραβήγματα, αποχωρισμούς, αποφοιτήσεις, παράπλευρες απώλειες, παρεξηγήσεις, μεθύσια, στενοχώριες… Μέσα από όλα αυτά και έπειτα από τόσα χρόνια ακόμα απολαμβάνουμε να βρισκόμαστε μεταξύ μας, έστω και αν αυτό δεν γίνεται πλέον κάθε απόγευμα, έστω και αν πλέον δεν μας χωρίζει μόνο το άνοιγμα μιας πόρτας, αλλά τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις.
Αυτοί οι φίλοι μου, λοιπόν, είναι και οι συμπλογκίτες μου. Έχουμε κάνει τόσες «σαχλαμάρες» και τόσα «πειράματα» στη διάρκεια αυτών των χρόνων ώστε φυσικό επόμενο ήταν και η δημιουργία αυτού του blog. Μπορεί να το διαβάζουμε μεταξύ μας ή μπορεί να έχουμε τη χαρά να το διαβάζουν κι άλλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα το διασκεδάσουμε όπως κάνουμε κάθε φορά με οτιδήποτε καταπιανόμαστε.
Όσο γλυκανάλατο και αν ακουστεί αυτό που θα πω, το πιστεύω ακράδαντα. Καμιά ταινία δεν είναι πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια μας τη ζωή. Εμείς την πλάθουμε και την κάνουμε ό,τι θέλουμε, επομένως είναι στο χέρι μας το πόσο καλά περνάμε. Μάλιστα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την ευχέρεια να επιλέγουμε τους ανθρώπους με τους οποίους πορευόμαστε δίπλα δίπλα. Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από το να περνάμε έστω και μια ώρα με αυτούς. Γι’αυτό πηγαίνετε έξω και ας έχει ψοφόκρυο, πάρτε τους φίλους σας απ’το χέρι, φανταστείτε τη μουσική και τα κοντινά και προτού το καταλάβετε θα παίζετε στη δική σας ταινία. Εμείς αυτό το κάνουμε εδώ και χρόνια. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά…
C.K.
