Επενδύσεις...!

Προχθές έγινε ένας φιλικός γάμος που έπρεπε να πάω. Όχι με πολύ κόπο βέβαια γιατί μ' αρέσουν πολύ! Και είμαι σίγουρος πως, κι' άλλοι, όχι μόνο εγώ, τρελαίνονται να "σχολιάζουν" το τι φοράνε οι καλεσμένοι!
Το νούμερο ένα λοιπόν ερέθισμα μου ήταν το φόρεμα της κουμπάρας! Εκπληκτικό φόρεμα σε έντονο ροζ, που, αν μη τι άλλο, τραβούσε τα βλέμματα όλου του κόσμου! Δεν ήταν δυνατόν να μην την προσέχεις!
Ενοιωθα λοιπόν, λίγο λίγο, την περιέργιά μου να ξεχιλίζει... Δεν άντεξα και τη ρώτισα όλες τις λεπτομέριες για το φόρεμά της! Ξέρεις, μάρκα, σεζόν, τιμή... Αγχώθηκα και μόνο κοιτόντας το φόρεμά της όταν μου είπε πόσο το αγόρασε! Όταν λοιπόν τη ρώτησα για ποιό λόγο να αγοράσει ένα τόσο ακριβό ρούχο, ενώ πρόκειται να το φορέσει μόνο μία φορά, η απάντησή της ήταν η εξής: είναι επένδυση!
Δεν θα πώ ότι η απάντησή της δε με κάλυψε! Αρκετές φορές, κι εγώ έχω λειτουργήσει έτσι...! Ίσως όμως να το ξανασκέφτηκα όταν, με μία απότομη κίνηση της κουμπάρας, είδαμε όλοι το, ομολογουμένως πολύ εντυποσιακό, εσώρουχό της!
Δεν θα μπώ σε λεπτομέριες, ούτε για το κόστος του φορέματος, ούτε για την ποιότητά του. Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ: σε τί τελικά επενδύουμε;
Όπως και να το κάνουμε, ένα φόρεμα είναι ένα φόρεμα. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να τη "σημάδεψε" για πάντα αυτό το περιστατικό, αλλά μικρό το κακό! Δεν ήταν το κατάλληλο φόρεμα προφανώς! Τι γίνεται όμως όταν επενδύουμε σε ανθρώπους που τελικά μας απογοητεύουν και δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκείες μας; Είναι τόσο εύκολο να συμπεριφερθούμε όπως με ένα ρούχο;
Παραδείγματος χάρην! Η Ντάρια, μια φίλη, αγόρασε ένα πολύ ακριβό παλτό προκειμένου να περάσει το χειμώνα. Όπως είπε, έδωσε κάποα χρήματα παραπάνω, αλλά άξιζε τον κόπο. Όταν όμως γύρισε στο σπίτι της και κοίταξε την ετικέτα, διαπίστωσε ότι το παλτό, που τόσες προσδοκείες είχε για αυτό, είναι 100% συνθετικό!
Στην προκειμένη περίπτωση, η Ντάρια έκανε αλλαγή. Θα μπορούσε όμως να μην το έχει καταλάβει εγκαίρως και να μην μπορούσε να το επιστρέψει!
Παρόλα αυτά, με τους ανθρώπους δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο! Δεν μπορείς να επιστρέψεις κάποιον και μετά ούτε γάτα, ούτε ζημια! Δυστυχώς, η ζημιά είναι μεγάλη...
Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι όπως το φόρεμα της φίλης μας της κουμπάρας. Φαινομενικά ειναι υπέροχοι, αλλά τη δύσκολη στιγμή "σκίζονται" και αποκαλύπτονται πράγματα που δεν πρέπει. Και άντε μετά να εμπιστευτείς ξανά και να επενδύσεις... Έτσι είναι! Δίνεις τα ωραία σου λεφτά, συναισθήματα ή ότι άλλο μπορείς, και περιμένεις, το λιγότερο, να σε βγάλει ασπροπρόσωπο! Κάποιες φορές αυτό δεν γίνεται...Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτο...
Προσωπικά, μπορώ να αναγνωρίσω την ποιότητα που θα κρατίσει στα ρούχα, αλλά όχι τους ανθρώπους που αντέχουν στα δύσκολα. Αφενώς, στην πρώτη περίπρωση, τις περισσότερες φορές, γλιτώνω λεφτά, αφετέρου, στη δεύτερη περίπτωση, τρώω τα μούτρα μου συναισθηματικά. Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν είμαι ο μόνος. Και είμαι σίγουρος πως ότι και να γίνει, δεν θα σταματίσω να επενδύω. Ναι μαμά, και στα ρούχα!
 Κ.Σ.

Up in the air...

Πόσες φορές κατά τη σχολική σας θητεία σας έκαναν την περίφημη ερώτηση «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» η οποία σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου έγινε «τι σχολή θα επιλέξεις;»; Φαντάζομαι δεκάδες φορές. Τα περισσότερα παιδάκια ξεκινούν με τα παιδίατρος, κτηνίατρος, ποδοσφαιριστής, τραγουδίστρια, ακούς πού και πού και κάνα αστροναύτης μέχρι που σιγά σιγά μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο προσγειώνονται οι προσδοκίες τους, διαμορφώνεται η προσωπικότητά τους, βρίσκουν την κλίση τους ή τουλάχιστον προσανατολίζονται σε κάτι που τους τραβά το ενδιαφέρον και επιλέγουν αναλόγως. Πολλοί από εμάς έχουμε αναλώσει μπόλικο χρόνο στο διάβασμα αποσκοπώντας σε ένα μέλλον με μια ικανοποιητική επαγγελματική αποκατάσταση και άλλοι σε μεγαλοπρεπείς καριέρες. Τι γίνεται όμως όταν η πραγματικότητα σου ρίχνει μια γροθιά και σε ξυπνάει με τον πλέον βίαιο τρόπο; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που θες να κάνεις έχει σκληρό ανταγωνισμό ή ακόμα χειρότερα όταν σου τραβάνε μια απόλυση από την ονειρεμένη σου δουλειά; Η απάντηση είναι… σκας ένα χαμόγελο και προχωράς!

Χτες μου ήρθε να δω το Up in the air το οποίο είχα δει στο σινεμά πριν ενάμιση χρόνο περίπου και πολύ μου είχε αρέσει. Στην ταινία αυτή ακολουθούμε τον Ryan Bingham (George Clooney). Ο Ryan είναι ένας τύπος με μια φιλοσοφία για τη ζωή η οποία δεν του «επιτρέπει» να έρθει κοντά με κανέναν άνθρωπο γιατί τους θεωρεί κατά κάποιο τρόπο βάρος. Ο τρόπος σκέψης του έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την δουλειά του η οποία τον κρατά μακριά από το σπίτι του, ταξιδεύοντας συνεχώς ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες απολύοντας ανυποψίαστους εργαζόμενους. Είναι ένας από αυτούς τους τύπους που προσλαμβάνουν τα αφεντικά- κότες εταιρειών που δεν έχουν τα κότσια να πουν στους υπαλλήλους τους ότι δεν θα εργάζονται πλέον μαζί τους. Οι απολυμένοι στην ταινία είναι πραγματικοί άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους και μιλούν στον φακό λέγοντας σε μας ό,τι θα ήθελαν να πουν σε αυτόν που πήρε αυτή την απόφαση για το μέλλον τους. Άλλοι έβαλαν τα κλάματα, άλλοι άρχισαν να βρίζουν, άλλοι δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν. Όπως φαντάζεστε οι αντιδράσεις τους ήταν αρνητικού χαρακτήρα. Εδώ που τα λέμε η απόλυση είναι από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις που μπορεί να βιώσει κάποιος. Είναι σκληρό να βλέπεις ανθρώπους που έχουν κοπιάσει χρόνια σε ένα επάγγελμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να χάνουν τα πάντα.

Βλέποντας όλο αυτό αναρωτήθηκα τι θα έκανα εγώ στην περίπτωση που με απέλυαν και που δεν θα μπορούσα να βρω πουθενά δουλειά στον τομέα στον οποίο εργάζομαι τώρα. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι σίγουρα δεν θα με έπαιρνε από κάτω. (Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω βέβαια ότι δεν αποτελώ και το πιο φωτεινό παράδειγμα ατόμου με επαγγελματικά όνειρα γιατί ποτέ δεν με ενδιέφερε να κάνω καριέρα και να σκαρφαλώσω σε μια θέση με νύχια και με δόντια. Απλά ήθελα και θέλω να κάνω κάτι  που να με ικανοποιεί ψυχικά και οικονομικά.) Η δουλειά που κάνει ο καθένας, για την περίοδο την οποία την κάνει, είναι κάτι που σαφέστατα τον χαρακτηρίζει. Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, η απόλυση είναι ένας τρόπος να επανακαθορίσεις τον εαυτό σου. Να ανακαλύψεις νέες δυνατότητες που έχεις, να βρεις πράγματα που σε χαροποιούν και σου αρέσουν να κάνεις και να προσπάθησε να τα κάνεις επάγγελμα. Ξέρω πως αυτό ακούγεται υπεραισιόδοξο, ρομαντικό και πάρα πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα για την εποχή που ζούμε, αλλά το θεωρώ πολύ καλύτερο από το να κλαίμε τη μοίρα μας. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να χάνεις τη δουλειά σου, ιδιαίτερα όταν έχεις παλέψει χρόνια για αυτή, αλλά γιατί πρέπει να κάτσεις να σκάσεις κιόλας;

Για ‘μένα μια απόλυση είναι σαν μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Μπαίνεις μέσα με ένα περιορισμένο budget και μπορείς να ψωνίσεις οτιδήποτε υπάρχει εκεί με τη συγκεκριμένη χρηματική αξία. Και έχεις τόσες επιλογές! Ακόμα και με πέντε ευρώ στην τσέπη σου έχεις απεριόριστες δυνατότητες. Ξέρεις πόσα πράγματα μπορείς να βρεις με πέντε ευρώ; Έτσι το βλέπω και με τη δουλειά. Έχεις πολύ συγκεκριμένες ικανότητες και προσόντα και με βάση αυτά μπορείς να διαλέξεις τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα να κάνεις. Μιλώντας πάντα σε λογικά πλαίσια. Γιατί κι εμένα μου αρέσει να παίζω drums, αλλά ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου δινόταν καν η ευκαιρία να το κάνω επάγγελμα.

 Είμαι σίγουρη ότι όποιος άνεργος που πασχίζει να βρει δουλειά διαβάσει όλα τα παραπάνω θα με βρίζει. Και πιθανότατα θα έχει και δίκιο καθώς ό,τι έγραψα κανονικά ισχύει για ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον και όχι γι’αυτό στο οποίο έχουμε μπλέξει τα τελευταία δυο χρόνια. Πάντως αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις κανείς γιατί οφείλει να κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του. Αυτό πιστεύω εγώ τουλάχιστον.  
C.K.

   

Όταν όλοι τους ζητάνε...

Περπατάω στο δρόμο, ταξιδεύω πολύ, παρατηρώ τους ανθρώπους... Όλων των ειδών... Αθλητικοί τύποι, “καμμένοι” καλλιτέχνες, εργασιομανείς, γιάπιδες...Όλοι με ένα συγκεκριμένο lifestyle και τρόπο ντυσίματος. Και βλέπω κάθε τόσο όλους αυτούς τους “φασιονίστες” να ακολουθούν τη μόδα κατά γράμμα και να μην έχουν πλαίσια στον τρόπο που ντύνονται! Οτιδήποτε εμφανιστεί στις σελίδες των περιοδικών, αμέσως το αγοράζουν, το υιοθετούν και το εντάσουν στην καρνταρόμπα τους, και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα! Και δεν μιλάω μόνο για διάσημους, όχι! Μιλάω και για ανθρώπους που συναντάς στο δρόμο, στο μετρό...

Όπως για παράδειγμα, η φίλη μου η Τόνια! Ακολουθεί τη μόδα φανατικά! Ξέρει από πριν τι θα φορεθεί, τι θα κυκλοφορήσει, το έχει και το φοράει αναλόγως... Είναι απίστευτο! Ότι και να ναι αυτό! Από vintage τοπ με ρίγες, πανάκριβες γούνες, πανύψηλα παπούτσια... Και αυτό γιατί υποστηρίζει τη μόδα! Όπως κι αν είναι, με τα καλά της και τα κακά της...! Και δεν την έχω ακούσει ποτέ να παραπονιέται ότι κάτι δεν της ταιριάζει, ή δεν τη βολεύει, ή ακόμα δεν της αρέσει... Αυτή η κοπέλα πραγματικά “αγαπάει” τη μόδα!

Γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει! Όταν αγαπάς κάτι πολύ, το αποδέχεσαι όπως είναι, με όλα τα ελλατώματα και τα προτερήματα που μπορεί να έχει...

Τί γίνεται όμως όταν αυτό που αγαπάς, “ζητάει” να δεκτείς χαρακτηριστηκά του που δεν σου ταιριάζουν καθόλου; Για παράδειγμα: Τί θα γίνει αν ξαναέρθουν στη μόδα τα κρινολίνο; Ποιος θα μπορούσε να τα φορέσει; Αυτό θα ήθελα πολύ να το δω...!

Η, ας πούμε, φέτος, που η μόδα προστάζει χρώμα με χρώμα, κιάλλο χρώμα, πώς κάποιος που αντιπαθεί τα χρώματα, θα μπορέσει να υιοθετίσει ένα τέτοιο στυλ; Κάποιες φορές, η μόδα, σου ζητάει πάρα πολλά!

Αλλά δυστυχώς, στη ζωή σου, όλοι ζητάνε πάρα πολλά από σένα. Πράγματα που ίσως δυσκολεύεσαι ή δε θες να δώσεις... Κάποιες φορές όμως πρέπει... Τί κάνεις τότε; Έ;

Προσωπικά, και καλύτερα να μιλήσω για τη μόδα γιατί στην προκειμένη περίπτωση είναι πιο ασφαλές, μ'αρέσει όλο αυτό το “κυνήγι”! Δυσκολεύομαι όμως πάρα πολύ να καταφέρω να συντονιστώ, όταν το όλο στυλ που επικρατεί κατά καιρούς, δεν με εκφράζει... Πως όμως είναι λογικό, να αγαπάς κάτι μόνο τις στιγμές που σε εκφράζει;

Και τί γίνεται όταν, στις σχέσεις, προκύπτουν τέτοια ζητήματα; Ήμαστε άραγε ικανοί να δεκτούμε και να αποδεκτούμε κομμάτια του άλλου που πιθανόν να μη μας εκφράζουν καθόλου; Κι αν γίνει αυτό, πόσο δύσκολο είναι;

Ουφ! Πολλές ερωτήσεις.... Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αγάπη είναι ικανή να σε κάνει να παραβλέπεις η να αποδέχεσαι πράγματα που σε ενοχλούν...

Και για να επανέλθω στη μόδα και στη φίλη μου, η Τόνια, που πραγματικά αγαπάει όλο αυτό, ποτέ δεν κατέκρινε, δεν σχολίασε αρνητικά και δεν μίλησε άσχημα για κανένα σχεδιαστή, κανένα περιοδικό, κανένα runway...

Αυτό είναι αφοσίωση! Δεν ξέρω βέβαια πόσο αφοσιωμένη είναι η μόδα στην ίδια! Αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει σημασία...

Από την άλλη, όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπο, όλα έχουν σημασία, και με το παραπάνω! Γιατί τελικά, αν το feedback που παίρνεις είναι το σωστό, αν η αγάπη που δέχεσαι είναι αρκετή, αν έχεις και καλή θέληση, τότε είμαι σίγουρος ότι όλα μπορούν να αντιμετωπιστούν, όπως άκουσα από κάπου πρόσφατα... Και μην ξεχνάμε ότι “θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς, όταν η λογική σου, σου λέει ότι έχασες”!

Χαίρομαι που πάλι κλείνω με happy end...!
K.Σ.

My Blue Valentine 2.0

(Διορθωμένο. Γιατί δυο λάθος διατυπωμένες προτάσεις βγάζουν άλλο νόημα.)


Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τον τελευταίο καιρό, για να μην πω η πιο αγαπημένη μου, είναι το Blue Valentine. Μια ταινία που για πολλούς είναι αδιάφορη, βαρετή και χωρίς κανένα περιεχόμενο. Για ‘μένα, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο από όλα αυτά. Είναι άκρως ενδιαφέρουσα γιατί είναι αληθινή, ειλικρινής και ωμή όπως η πραγματικότητα.
Το Blue Valentine είναι η ιστορία της αγάπης του Dean και της Cindy (Ryan Gosling και Michelle Williams, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δίνουν δυο οδυνηρά αληθινές ερμηνείες) ως νέοι γεμάτοι όνειρα και δυνατότητες και το ξέφτισμά της μόλις λίγα χρόνια αργότερα όντας πλέον παντρεμένοι, ζώντας μια «άδεια» ζωή που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που την προόριζαν να γίνει όταν πρωτοσυναντήθηκαν.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μεταξύ τους καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα κουρασμένο ζευγάρι, παραδομένο στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για αυτόν, ενώ αυτός φαίνεται να κάνει προσπάθειες να έρθει πιο κοντά της αν και πιάνεται από το κάθε τι που λέει αρχίζοντας καυγάδες για το τίποτα. Παρατηρώντας τους για λίγο είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως αυτοί οι δυο άνθρωποι έχουν αρχίσει να τραβούν διαφορετικούς δρόμους. Το κάποτε κοινό μονοπάτι τους έχει χαθεί από τον χάρτη. Και όμως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελάχιστα χρόνια πριν γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν, τρελάθηκαν ο ένας για τον άλλο και σε μια στιγμή καθοριστική για τη ζωή και των δυο αποφάσισαν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Τι συνέβη όμως στην πορεία και χάθηκε ο ενθουσιασμός; Μήπως η καθημερινή τριβή, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τα χαμένα όνειρα τους οδήγησαν σε αυτή τη συμπεριφορά; Ή μήπως η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή ώστε να τους κάνει να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες και να βγουν αλώβητοι από αυτές;
Σίγουρα όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε περάσει στη ζωή μας κάτι παρόμοιο. Είτε το ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, είτε είδαμε φίλους μας σε αυτή την κατάσταση, είτε το βιώσαμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Τι συμβαίνει λοιπόν; Πώς είναι δυνατόν δυο άνθρωποι, που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλο τόσο πολύ ώστε να πιστεύουν πως θα μπορέσουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, να γίνονται δυο ξένοι; Πού πάει όλη αυτή η αγάπη; Εξατμίζεται; Γίνεται σταδιακά ή ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως η ζωή που ζεις δεν είναι αυτή που διάλεξες; Υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει επιστροφή; Γίνεται να παραβλέψεις όλα αυτά που σε εκνευρίζουν και να αγαπήσεις από την αρχή τον ίδιο άνθρωπο; Δυστυχώς στα παραδείγματα που έχω γύρω μου η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΌΧΙ! Έχω παρατηρήσει ένα είδος άρνησης. Κάνεις δεν έχει τη διάθεση να προσπαθεί ξανά και ξανά. Η σχέση μπλέκεται με τη ρουτίνα, τα καθημερινά προβλήματα και τους πειρασμούς. Ναι μεν μπορεί ο ένας να αγαπά τον άλλον, αλλά όταν χάνεται ο ενθουσιασμός, η στοργή, η επικοινωνία, το σεξ η αγάπη πολλές φορές δεν φτάνει ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα. Άλλοι το παθαίνουν στον ένα χρόνο, άλλοι στα έξι, άλλοι στα είκοσι. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αυτό γίνεται. Λίγοι είναι οι τυχεροί που τη γλιτώνουν. Και είναι πραγματικά τυχεροί.
Τα περισσότερα κοριτσάκια μεγαλώνοντας ονειρεύονται όλο και περισσότερο τη μέρα του γάμου τους. Κανένα όμως δεν σκέφτεται πώς θα είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο γάμος. Ίσως το μυαλό τους να φτάνει μέχρι και το μήνα του μέλιτος ή μέχρι εκείνη την περίοδο που όλα είναι σούπερ-φανταστικά. Όπως ακριβώς κάνουν και οι περισσότερες ταινίες. Μας επιτρέπουν να κρυφοκοιτάξουμε μέχρι εκεί που μας συμφέρει όλους να δούμε. Εγώ πλέον έχω πάψει να χρησιμοποιώ τη φράση «όταν θα παντρευτώ…» (όχι ότι ποτέ το έκανα με ιδιαίτερη συχνότητα) και αντί αυτής λέω «ΑΝ ποτέ παντρευτώ…». Μου φαίνεται πολύ δύσκολο ότι θα μπορέσω να μείνω δίπλα σε έναν άνθρωπο μέχρι τέλους. Τα παραδείγματα γύρω μου με αποτρέπουν από το να πιστέψω ότι αυτό είναι εφικτό. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως θα πρέπει να είμαι πολύ σίγουρη για τον άνθρωπο που θα έχω δίπλα μου πριν το κάνω. Αλλά και πάλι, και ο Dean με τη Cindy πολύ σίγουροι ήταν…

C.K.

Όλα για τις "τρίχες"!

                                                                                                                                                         Σήμερα το πρωί, καθώς περπατούσα στο δρόμο, είδα 3 τύπους, ντυμένους με άσπρα "διαστημικά" ρούχα, τύπου Ν.Α.S.A., να ζωγραφίζουν κάτι στο πεζοδρόμιο με κιμωλία και να το κυκλώνουν με μια κίτρινη ταινία, σαν και αυτή που χρησιμοποιεί η αστυνομία σε φόνους. Μη χάσω εγώ φυσικά, έμεινα να δω που θα καταλήξει όλο αυτό! Τελικά ζωγράφισαν κάτι μεταξύ σκύλου και κούνελου, σαν περίγραμμα, όπως τα πτώματα που βρίσκονται στον τόπο του εγκλήματος, με μια κόκκινη πιτσιλία επάνω. Ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα. Κάτι σαν "μη σκοτώνετε τα ζώα" ή "κατάρα στους εγκληματίες που θανατώνουν τα ζώα".
Αμέσως εμένα το μυαλό μου πήγε στην περσινή κολεξιόν της Chanel. Τιγκα στη γούνα! Παλτό από γούνα, τοπ από γούνα, μπότες απο γούνα! Και να ταν μόνο εκεί! Πέρσι το χειμώνα πίξαμε στο γουναρικό! Κάτι απο γούνα όλοι είχαν...Μην ξεχνάς τα γούνινα γιλέκα πόσο κυκλοφόρησαν! Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις ψέυτικες...όχι....
Όλοι μας έχουμε δει εκείνες τις τραγικές εικόνες με τις φώκιες που γδέρνονται ζωντανές στην Αλάσκα από κάποιους απίστευτους τύπους, για να τους πάρουν το δέρμα, το κρέας, ή ότι άλλο...Η τους Ιάπωνες, που κατακρεουργούν τις φάλαινες, που είναι και είδος υπό εξαφάνιση!
Από την άλλη, παραδέξου το! Πόσες φορές δεν έχεις κάνει πολύ άσχημες σκέψεις για ένα σκύλο, δίπλα στο σπίτι σου, που όλο το βράδυ γαυγίζει σαν δαιμονισμένος, κι εσύ έχεις μια πολύ σημαντική συνάντιση την άλλη μέρα στη δουλεία! Η για εκείνες τις νύχτες, που οι γάτες έχουν οίστρο και βγάζουν εκείνους τους ήχους, που δεν είσαι σίγουρος αν νιαουρίζουν γάτες ή κλαίνε μωρά!
Ας πούμε, δεν έχει τύχει κάποιο, κατα τ'αλλα αξιαγάπητο κατοικίδιο, να σου χαλάσει μια πολύ προσωπική στιγμή; Προσωπικά, και χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέριες, καταλαβαίνεις, μου συνέβει πολύ πρόσφατα...Από πέιρα μπορώ να πω ότι είναι δύσκολο να "λειτουργίσεις" όταν μια γάτα σε κοιτάζει επίμονα! Και παρόλο που γενικά συμπαθώ πολύ τις γάτες, και δει τα γατάκια, μου πέρασε απ'το μυαλό, το ομολογώ, ένα ζευγάρι υπέροχα δερμάτινα γάντια με ζεστή, "γατίσια" επένδυση! Ε ναι! Συγνώμη!
Και εκεί που στέκομαι στο δρόμο, δίπλα σε αυτούς τους ακτιβιστές, και σκέφτομαι όλα αυτά, ακούω έναν κύριο δίπλα μου να μονολογεί: "Καλά είμαστε σοβαροί; Με αυτά θα κάτσουμε να ασχοληθούμε; Μες την οικονομική κρίση; Με τα αδέσποτα;" Και αμέσως ξεχνάω και γάντια, και μπότες και γιλέκα. Και για ακόμα μια φορά, εκτίμησα την Jennifer Lopez, που έκανε τόσο μόδα τη fake γούνα!

Κ.Σ.

ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ

Όπως αναφερει κ ο κυριος Μπαμπινιωτης στο περιφημο λεξικο του γαϊδουριά είναι οποιαδηποτε πραξη η συμπεριφορα χαρακτηριζεται από αναισθησια και ελλειψη ντροπης η φιλοτιμου. Αρα το να αποκαλεσεις καποιον γαϊδουρι δεν είναι σιγουρα κατι καλο.Πιστευω πως κάθε ανθρωπος εχει τα δικα του κριτηρια ώστε να προσδωσει αυτόν τον χαρακτηρισμο σε καποιον άλλο. Ας αρχισω από τα πολύ απλα παραδειγματα. Για μενα ας πουμε γαϊδουρια είναι το πρωι να λες καλημερα και ο άλλος να κανει απλα ένα μμμ… η ακομα χειροτερα να κανει σαν να μην το ακουσε ,το να πηγαινεις σε ένα μαγαζι για να ψωνισεις και η πωλητρια επειδη δεν ξυπνησε καλα,επειδη εχει νευρα, επειδη εχει περιοδο η ότι άλλο τελος παντων εχει, σε κοιταει με μισο ματι και όχι μονο δεν σε βοηθαει αλλα σου μιλαει κ ειρωνικα. Το χειροτερο δε που εχω ακουσει από πολύ καλη μου φιλη και δεν το περιμενα είναι για τους ηλικιωμενους στα μεσα μαζικης μεταφορας.Ειμασταν σε ένα αστικο λεωφορειο  και καθομασταν στις θεσουλες μας όταν μπηκε μια ηλικιωμενη κυρια. Στεκοταν ακριβως από πανω μας και όταν πηγα να σηκωθω για να καθισει, η φιλη μου με αρπαξε από το χερι και μου ειπε να κατσω στα αυγα μου. Μου δικαιολογησε αυτή της την κινηση λεγοντας μου ότι οι ηλικιωμενοι δεν πρεπει να μπαινουν σε λεωφορεια αν δεν είναι σε θεση να μεινουν ορθιοι και στριμωγμενοι και ότι η καλυτερη λυση είναι η να μεινουν σπιτι τους η να παιρνουν ταξι. Εννοειται πως τελικα σηκωθηκα και εννοειται πως μετα εγινε μια πολύ εντονη κουβεντα. Για πολλους από εσας αυτά που γραφω μπορει να μην θεωρουνται ως πραξεις γαϊδουριας και αλλοι μπορει να συμφωνειται μαζι μου. Εκει που θελω να καταληξω είναι πως  αποκαλουμε καποιον γαϊδουρι  συμφωνα με τα δικα μας κριτηρια για το τι θεωρουμε γαϊδουριά και τι όχι. Είναι κατι εντελως υποκειμενικο. Το καλυτερο θα είναι σε μια φιλικη σχεση όταν αποκαλουμε καποιον γαιδουρι να του εξηγουμε τους λογους που τον αποκαλουμε ετσι γιατι μπορει οι πραξεις του η η συμπεριφορα του για τον ίδιο να μην κρινονται ως «κακιες». Απο την αλλη τα γαϊδουρακια είναι τοσο καλα ζωακια. Από παλια μεχρι και σημερα ακομα σε καποιες περιοχες σηκωναν και σηκωνουν υπομονετικα το βαρος των ανθρωπων και της πραματειας τους και είναι πολύ κριμα μια ‘αναρμοστη’ ανθρωπινη συμπεριφορα να την ταυτιζουμε με αυτά τα καλογαθα ζωακια. 


Μ.Κ.

The truth is out there...

Τους τελευταίους μήνες και κυρίως λόγω των Όσκαρ γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για τον Κυνόδοντα. Σε περίπτωση που ζεις στον Άρη και δεν ξέρεις τι είναι αυτό να σε ενημερώσω ότι πρόκειται για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου η οποία ήταν προτεινόμενη για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Όπως καταλαβαίνεις πρόκειται για πολύ μεγάλο θέμα εδώ στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η ταινία αυτή, βλέπεις, αποτελεί περίεργο εγχείρημα. Όχι μόνο δεν είναι συμβατική Οσκαρική ταινία, από αυτές που προτείνονται συνήθως, αλλά δεν είναι και συμβατική Ευρωπαϊκή- κουλτουρέ ταινία. Πρόκειται για κάτι τελείως ξεχωριστό όπου μόνο αν το δεις θα καταλάβεις τι εννοώ. (Σημείωση: για εσένα που αγαπημένη ταινία σου είναι το Saw και το American Pie, όχι, δεν στην προτείνω να τη δεις.)
Για να σε βάλω λίγο στο κλίμα, η ταινία μιλάει για μια πενταμελή οικογένεια, οι γονείς της οποίας κρατούν τα τρία (ενήλικα πλέον) παιδιά τους δέσμια στο σπίτι δίνοντάς τους ψεύτικες πληροφορίες για τον κόσμο έξω από αυτό. Δεν μαθαίνουμε ποτέ ποιος είναι ακριβώς ο λόγος που οδήγησε τους δυο γονείς στο να αναθρέψουν τα παιδιά τους κατά αυτόν τον τρόπο. Το προφανές είναι να συμπεράνουμε ότι ήθελαν να τους περάσουν τις δικές τους αρχές και ηθικές αξίες και να τα προστατέψουν από αυτούς που πιθανώς να μπορούσαν να τους περάσουν άλλες ιδέες.
Οι δυο γονείς, λοιπόν, έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους κόσμο στον οποίο επιτρέπουν τα παιδιά τους να ζουν, έναν κόσμο τελείως διαστρεβλωμένο σε σχέση με τη δική μας πραγματικότητα. Για τα παιδιά αυτά η λέξη «τηλέφωνο» είναι το αλάτι, ο Σινάτρα είναι ο θείος τους που τους τραγουδά και τους λέει πόσο τους αγαπά, η γάτα είναι το πιο επικίνδυνο ζώο και η πτώση του κυνόδοντά τους σε συνδυασμό με την κάθοδο του καινούριου δοντιού είναι το σημάδι της ωρίμανσής τους και της ετοιμότητας να βγουν στον έξω κόσμο, άρα και το εισιτήριο τους προς αυτόν. Συμπέρασμα: Τα παιδιά αυτά είναι κυριολεκτικά στον κόσμο τους.
Η ταινία είναι γεμάτη συμβολισμούς τους οποίους δεν είμαι εγώ η κατάλληλη να αναλύσω. Θέλω μόνο να σταθώ σε ένα σημείο όπου για εμένα είναι και ο λόγος ύπαρξης της ταινίας. Στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο τα πάντα μου προκαλούσαν γέλιο. Από τον τρόπο που μιλούσαν τα παιδιά (σαν να είναι διανοητικά καθυστερημένα), στον τρόπο που συμπεριφέρονταν το ένα στο άλλο, μέχρι τους περίεργους διάλογους τους και το λεξιλόγιο με τις διαφορετικές έννοιες από αυτές που γνωρίζουμε εμείς… όλα μου φαίνονταν όχι απλά αστεία, αλλά γελοία. Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι αυτά δεν είναι στοιχεία μιας κακής ταινίας που άθελα της προκαλεί γέλιο, αλλά ο κόσμος αυτής της οικογένειας διαμορφωμένος όπως έχουν αφήσει οι γονείς να διαμορφωθεί. Τα παιδιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξελιχθούν φυσιολογικά μέσα σε αυτά τα στενά πλαίσια. Ούτε η συμπεριφορά τους, ούτε η ομιλία τους, ούτε οι γνώσεις τους θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές γιατί πολύ απλά δεν τους επέτρεψαν ποτέ να μάθουν ποια είναι η αλήθεια και ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσης έξω από το σπίτι. Ο κόσμος τους, και συνεπώς και οι ίδιοι, είναι έτσι γιατί πολύ απλά έτσι τους έμαθαν να είναι. Και κάπου εδώ λοιπόν έρχομαι εγώ να αναρωτηθώ… Αν αυτό δεν είναι ένας ευφυέστατος συμβολισμός της κοινωνίας μας, έστω και τραβηγμένος από τα μαλλιά, τότε ποιος είναι;
Και εξηγώ…
Η προσωπικότητά μας διαμορφώνεται κατά ένα βαθμό από τις διάφορες πληροφορίες τις οποίες συλλέγουμε κατά την πάροδο των χρόνων. Ζούμε τη ζωή μας με βάση αυτές τις πληροφορίες. Πολλές φορές δεν τις αμφισβητούμε καν. Κάνουμε πράγματα γιατί μας λένε πως έτσι πρέπει να γίνουν. (Όπως ακριβώς δηλαδή κάνουν τα  παιδιά στο Κυνόδοντα.) Και ποιος μας λέει ότι αυτά που ξέρουμε δεν είναι απλά οι βασικές πληροφορίες τις οποίες έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε για να πορευόμαστε; (Όπως και στην περίπτωση των τριών παιδιών.) Ποιος μας λέει ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν έχουν γνώσεις για το πώς μπορεί η ζωή μας να γίνει καλύτερη οικονομικά, πολιτικά, θρησκευτικά, περιβαλλοντολογικά… πάρτε το όπως θέλετε, αλλά να μας κρατούν πίσω επίτηδες για συμφέροντα τα οποία εμείς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ή γιατί πολύ απλά θεωρούν ότι μας προστατεύουν;  (Όπως δηλαδή κάνουν οι γονείς.) Το ξέρω ότι ακούγομαι σαν να έχω ξεπηδήσει από επεισόδιο X-Files με συνομωσίες και τα λοιπά, αλλά γιατί να μην ισχύουν όλα αυτά; Πολλοί είναι εκείνοι μάλιστα που το παίρνουν ως δεδομένο ότι δεν γνωρίζουμε αυτά που θα έπρεπε να γνωρίζουμε. Ίσως όντως να μην είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο γιατί μπορεί να μην είμαστε σε θέση να τα διαχειριστούμε σωστά.
Θα σας δώσω το πιο απλό παράδειγμα. Πρώτο εξάμηνο στη σχολή και ο καθηγητής ιστορίας το πρώτο πράγμα που μας λέει είναι να ξεχάσουμε ό,τι μάθαμε στην ιστορία του σχολείου. Ότι πολλά από αυτά που διδαχτήκαμε αποτελούν παραμυθάκια τα οποία μαθαίνουμε κατά αυτόν τον τρόπο γιατί έτσι μας βολεύει. Και όταν λέω «μας» εννοώ εμάς σαν έθνος. Κατά τον ίδιο τρόπο σκεφτείτε για πόσα άλλα πράγματα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και για πόσα μπορεί οι ειδήμονες να γελούν με εμάς και τον τρόπο που μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε, όπως γελούσα εγώ με την οικογένεια.
Η αλήθεια, η πραγματική αλήθεια, βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Μοιράζεται ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τη δύναμη να τη γνωρίζουν και να μας υποδεικνύουν ποια είναι αυτή. Μπορεί να χρειάζεται κι εμείς να βγάλουμε τον δικό μας κυνόδοντα για να τη μάθουμε. Ποιος όμως έχει τη δύναμη να πιάσει την τανάλια πρώτος; Ε; Όχι εγώ πάντως.

C.K.

ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!

Τις τελευταίες μέρες στις συζητήσεις με τις φίλες μου κυριαρχεί ένα θέμα: η πρώτη μας δουλειά! Στην αρχή αναρωτιέσαι: “θα βρω αυτό που πραγματικά ονειρεύομαι;” Σε περιβάλλει το άγχος, η αγωνία για το πώς θα διαμορφωθεί το μέλλον σου. Προσπαθείς να θέσεις τους στόχους σου και να βάλεις σε μια τάξη τις ανησυχίες σου για να είσαι σίγουρη γι αυτό που πραγματικά αναζητάς! Κι έρχεται! Έρχεται αυτή η μαγική στιγμή που τόσο περίμενες! Βρήκες τη δουλειά που πάντα ήθελες να κάνεις! Βγες έξω, γλέντησέ το! Δε μπορείς να προσπεράσεις μια τέτοια στιγμή! Είναι σημαντικό αυτό που κατάφερες! Κι όλοι σου εύχονται «καλή αρχή» ! Γιατί πράγματι είναι μόνο η αρχή… σε λίγο όλα θα ξεδιπλωθούν μπροστά σου, όλες οι προκλήσεις είναι εκεί και σε περιμένουν για να δοκιμαστείς!..

Μπορώ να πω πως μου θυμίζει την πρώτη φορά που δοκίμασα κόκκινο κραγιόν! Στην αρχή ήμουν αρνητική. Το θεωρούσα έντονο και ντρεπόμουν. Κι όμως, αμέσως μόλις έβαλα την απόχρωση του κόκκινου που μου ταίριαζε, ένιωσα τόσο διαφορετικά! Αυτοπεποίθηση! Αναζωογόνηση! Πλέον βρίσκεται πάντα στην τσάντα μου… Κι όχι μόνο αυτό.. Τώρα μπορώ να φοράω ακόμη και μπορντώ και καφέ.. Κι είμαι σίγουρη πως μπορείς κι εσύ!...

Vintage

Την προηγούμενη εβδομάδα έτυχε να βρεθώ σε ένα bazaar από αυτά που διάφοροι “τύπου” διανοούμενοι πουλάνε παλιά πράγματα από την καρνταρόμπα τους! Ξέρεις, σε ένα μπαράκι στο Γκάζι, που δεν είχα και σε πολύ εκτίμιση...Και οφείλω να σε ενημερώσω ότι είχε κόσμο! Και όχι μόνο είχε κόσμο, αλλά ψώνιζαν κιόλας!

Δεν ήταν ότι δεν μου άρεσε όλο αυτό το σκεπτικό, αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ να ρωτήσω έναν πολύ περίεργο τύπο, με γυαλιά και πολλά μούσια, για ποιόν ακριβώς λόγο μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία, να πουλάει τα ίδια του τα ρούχα δηλαδή! Η απάντησή του με παραξένεψε! “θέλω όλοι να έχουν την τύχη να χρησιμοποιήσουν αυτά τα υπέροχα πράγματα”!

Και πραγματικά... Είδα πόσο επιτυχία είχε όλο αυτό! Εικοσάχρονα κορίτσια να φοράνε φορέματα που σίγουρα φοράει η γιαγιά τους στην κουζίνα όταν πλένει τα πιάτα. Αγόρια στην εφηβεία να αγοράζουν σακάκια που ο πατέρας μου πετάει στα σκουπίδια, γιατί του πιάνουν χώρο στην ντουλάπα. Κι εγώ κατέληξα να φύγω με έναν υπέροχο χαρτοφύλακα της δεκαετίας του 70 και ένα ζευγάρι γυαλιά που, νομίζω, φορούσε ίδια ο Μιχαλόπουλος στο “ροζ γάτο”!

Κι αυτό γιατί; Γιατί φυσικά διανύουμε την εποχή που κάθε τι παλιό, χρησιμοποιημένο, used είναι της μόδας. Τα vintage! Όλοι μας πια φοράμε ρούχα των γονειών μας, για να μην πώ των παππούδων μας! Ακόμα και οι φίλες μου, η Ντίνα και η Ελένη, “ψωνίζουν” πια μόνο απ'τις ντουλάπες των μαμάδων! Είναι παντού! Δες ένα περιοδικό! Τεράστια καρό, δερμάτινες παλιές τσάντες, τιράντες, χαλασμένα μποτάκια και το απόλυτο must have, τα τεράστια μυοπικά γυαλιά, του “πάππου” που λέει και η μάνα μου!

Σκέφτοντας λοιπόν με αυτή τη λογική, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ το εξής:

Αν τα παλία είναι στη μόδα, τότε είναι πιθανό να κανουν comeback οι παλιοί τύποι σχέσεων, η έστω, τα ραντεβού αλά “παλαιά”;

Κάποτε, οι άνθρωποι, συνήθιζαν να βγαίνουν ραντεβού. Βόλτες στα στενά της Πλάκας, καφές στο Θησείο, δείπνα με κρασί και ατελείωτες συζητήσεις, βόλτες στην παραλία... Σήμερα στην καλύτερη περίπτωση πας για έναν αδιάφορο καφέ, μόνο για μια ώρα γιατί έχεις και δουλειές και στην παραλία καταλήγεις, σίγουρα όχι για να πετάξεις πετρούλες...

Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο αυθόρμητα, δεν υπήρχε το σεξ του τρίτου ραντεβού, αν υπάρχει ακόμα κι αυτό...

Και όταν σου συμβαίνει κάτι διαφορετικό, όταν καθυστερεί κάτι να γίνει, εσύ αναρωτιέσαι γιατί πάλι δεν πάνε όλα καλά και γιατί το πράγμα δεν “προχωράει”! Μα καλά, πότε χάθηκε ο ρομαντισμός και αντικαταστάθηκε από τη βιασύνη; Και αλήθεια, γιατί το μοντέρνο είναι το γρήγορο και το τσαπατσούλικο, ενώ το παλιό είναι ξενέρωτο;

Νομίζω πως πρέπει να αναθεωρήσουμε μερικά πράγματα. Σίγουρα, για να κανουμε τη ζωή μας πιο εύκολη. Μα ακόμα δεν έχω καταλάβει, γιατί κάποιος που, μόνιμα, πιέζει τις καταστάσεις, είναι λιγότερο γελοίος απο κάποιον που ακολουθεί τη μόδα, και φοράει τα τεράστια γυαλιά της Μαρίας της άσχημης...

Κ.Σ.

Το Τέλειο!

Δίαιτες. Ινστιτούτα αδυνατίσματος. Κέντρα αισθητικής. Γυμναστήρια. Προοιόντα διαίτης. Πλαστικοί χειρουργοί. Ειδικά μηχανίματα. Ουφ!!! Φτάνει! Όλα έχουν ένα στόχο. Το ΤΕΛΕΙΟ!!!

Πόσο πολύ δεν προσπαθείς να το κατακτήσεις; Πόσο πολύ το σκέφτεσαι; Πόσες φορές δεν έχεις περάσει μπροστά απο τις βιτρίνες και δεν έχεις σκεφτεί <<μακάρι να ήμουν κι εγώ έτσι;>>

Πραγματικά όλα γύρω μας φαίνονται τέλεια! Δεν έχεις παρά να περάσεις σάββατο πρωί απο το Κολωνάκι! Όλες αυτές οι φανταστηκές βιτρίνες, ο υπέροχος κόσμος, τα καταπληκτικά ρούχα, τα μοντέλα με τις τέλειες αναλογίες... Κι εσύ; Τί κάνεις εσύ; Προσπαθείς μια ζωή να φτάσεις στην τελειότητα, εκεί που πιστεύεις οτι βρίσκεται η ευτυχία... Κάνεις δίαιτες, πας στα γυμναστήρια, ξοδεύεις όλο το μισθό σου στη Louis Vuitton για μία τσάντα! Και ναταν μόνο αυτά!

Αλλά τελικά ας αναρωτηθούμε, τί είναι τέλειο; Έχεις σκεφτεί ποτέ;

Λοιπόν,ας πούμε ότι τέλειο μπορεί να είναι κάτι που δεν χάνει ποτέ την αξία του...π.χ. Ενα ρολόι rolex ας πούμε! Είναι πανάκριβο, υπέροχο, ακομα κι αν σιχαίνεσαι τα ρολόγια, και πάντα θα είναι στη μόδα!

Τέλειες είναι οι βιτρίνες στο Κολωνάκι.

Τέλειο μπορεί να είναι ένα κασμιρένιο παλτό! Ενα υπερμεγέθες παπιόν lanvin! Μια κλασσική chanel!

Τέλειο επίσης είναι να κάνεις μια δουλειά που λατρεύεις. Αλλά στις μέρες που ζούμε μπορεί ανά πάσα στιγμή να τη χάσεις...

Τέλειο είναι να έχεις μια σχέση όπως την ονειρεύεσαι!

Πότε όμως μια σχέση είναι τέλεια;

Ας χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο του αποκλεισμού. Μια σχέση δεν είναι τέλεια όταν δεν υπάρχει συνεννόηση. Όταν δεν υπάρχει αγάπη. Ενδιαφέρον.

Ακόμα όμως και να υπάρχουν όλα αυτά, πάλι δεν φτάνεις το τέλειο. Και ακόμα κι αν νομίζεις πως έχεις το τέλειο, σύντομα θα έρθει η στιγμή που θα διαπιστώσεις πως τελικά, τί κρίμα, δεν ήταν!

Πρόσφατα έννοιωθα κάπως έτσι! Θεωρούσα τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα στη ζωή μου αυτό το τέλειο! Κι όμως... δεν ήταν! Και ευτυχώς, το κατάλαβα αργότερα... Γιατί όλα τελικά είναι μια πλάνη! Μέσα σε αυτή ζούμε άλλωστε!

Και ας γυρίσουμε πάλι στις βιτρίνες! Στις τέλειες βιτρίνες! Με τα τέλεια ρούχα! Με τις τέλειες κούκλες! Που όλα τους πάνε τόσο υπέροχα! Και όλους αυτούς τους τέλειους ανθρώπους που ζουν τις τέλειες ζωές και φοράνε όλα αυτά τα τέλεια ρούχα που λέγαμε...

Ε λοιπόν να σου πω κάτι; Μπορεί να μην ξέρω αν υπάρχει η τέλεια ζωή ή η τέλεια σχέση αλλά έχεις σκεφτεί πως θα έδειχναν οι βιτρίνες χωρίς τις ...καρφίτσες;

Κ.Σ.

Ομορφιά και πραγματικότητα!..

ΟΜΟΡΦΙΑ! Είναι μια λέξη που κάθε φορά όταν την ακούς, γεμίζεις με ωραία συναισθήματα. Παραδέξου πως όταν κάποιος σου πει «Είσαι πολύ όμορφη σήμερα!», αμέσως η αυτοπεποίθησή σου εκτοξεύεται! Κι όμως, είναι μια τόσο απλή λέξη, που συχνά εξαρτάσαι από το άκουσμά της. Δηλαδή, αν δεν την ακούσεις, σημαίνει ότι είσαι άσχημη; Φυσικά και όχι! Δεν πρέπει η διάθεσή σου να συμβαδίζει με το πόσο συχνά ακούς αυτό το κοπλιμέντο. Η ομορφιά βρίσκεται μέσα σου. Είναι η ομορφιά της ψυχής σου! Εκείνη που σε κάνει πραγματικά ξεχωριστή και την εξωτερικεύεις μόνο όταν την ανακαλύψεις.

Βέβαια, μιλώντας για ομορφιά, τριγυρνά στο μυαλό μου εκείνη η ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι για να νιώσουν πραγματικά όμορφοι και ξεχωριστοί, κάνουν οτιδήποτε περνά, όχι μόνο από το δικό τους χέρι, αλλά και από τα χέρια πλαστικών χειρουργών. Δεν τους αρκεί να είναι όμορφοι. Αποζητούν να είναι οι ομορφότεροι(!) –γεγονός που πολλές φορές οδηγεί στην πλήρη παραμόρφωση των χαρακτηριστικών τους. Συνήθως παρατηρείς αυτή τη συμπεριφορά σε άτομα μετά την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους.. κι αναρωτιέσαι «Μα, τι της συνέβη ξαφνικά και κάνει τόσες διορθωτικές επεμβάσεις, ενώ δεν τις χρειάζεται;». Είναι πολύ απλό. Δεν της συνέβη τίποτε ξαφνικά. Αυτή η κοπέλα ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ματαιόδοξη. Ήταν εκείνη η 20χρονη κοπέλα που καθόταν απέναντί σου στο τρένο και κοιτώντας την αναρωτιόσουν «Γιατί άραγε να έχει αδειάσει όλα τα προϊόντα μακιγιάζ της από την πρώτη κιόλας χρήσης τους, ενώ στην πραγματικότητα κάτω από αυτή τη μάσκα υπάρχει μια φρέσκια και νεανική επιδερμίδα;». Κι όμως, θεωρεί πως χωρίς τη μάσκα της είναι άσχημη! Που να ήξερε πως οι γύρω της δεν την κοιτούν επειδή θαυμάζουν την ομορφιά της, αλλά επειδή μοιάζει σαν εξωγήινο πλάσμα ανάμεσά τους.

Αν ανήκεις στην κατηγορία γυναικών που φροντίζουν την επιδερμίδα τους, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους -ακόμη κι αν είναι τελείως άβαφες- και χρησιμοποιούν το μακιγιάζ για να αναδείξουν τα καλύτερα χαρακτηριστικά τους, όταν χρειαστεί, οφείλω να σου πω συγχαρητήρια! Φαίνεται πως ξέρεις ότι είναι πιο σημαντικό να έχεις φρέσκια και λαμπερή επιδερμίδα καθημερινά, από το να την επιβαρύνεις με τόνους πούδρας και make-up. Σου αρκεί λίγη μάσκαρα, ρουζ και gloss. Συνέχισε, έτσι, λοιπόν…

Για εσένα που ανήκεις στην κατηγορία γυναικών που θεωρούν πως όσο πιο έντονα έχουν μακιγιαριστεί, τόσο πιο όμορφες είναι, συγνώμη που θα σε στενοχωρήσω.. αλλά κάτι δεν πάει καλά με εσένα! Δεν είναι φυσιολογικό να θεωρείς πως είσαι όμορφη μόνο όταν βάφεσαι! Ομορφιά δεν είναι μόνο το μακιγιάζ. Αν δεν περιποιείσαι σωστά την επιδερμίδα σου, πώς περιμένεις ξαφνικά να δείξει όμορφη με το make-up? Δώσε περισσότερη σημασία στη φροντίδα του δέρματός σου κάνοντας καθημερινά καθαρισμό πρωί-βράδυ, χρησιμοποιώντας ενυδατική κρέμα προσώπου και αφιερώνοντας 10 λεπτά μια φορά την εβδομάδα, ώστε να αναζωογονείς την επιδερμίδα σου με μάσκες ενυδάτωσης και καθαρισμού.

Πρέπει να μάθεις να ακούς τι ζητάει κάθε φορά από εσένα η επιδερμίδα σου και εμπιστεύσου με, τα αποτελέσματα θα σε ανταμείψουν!

                                                                                                                                                               

   A.S.

Η ζωή μας μια... πόρτα.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, λένε. Και πώς γίνεται αυτή η αρχή; Κοιτάζοντας την οθόνη του lap top επί ένα μισάωρο, ανήμπορη να σκεφτώ κάτι να γράψω ώστε να δώσω το στίγμα μου, αποφασίζω πως η δική μου αρχή σε τούτο εδώ το μπλογκ θα είναι λίγο διαφορετική. Να με συγχωρήσουν οι λοιποί συμπλογκίτες μου, αλλά αυτό το εισαγωγικό σημείωμα θα είναι διαφορετικό σε ύφος και περιεχόμενο από τις μελλοντικές προσπάθειες μου, θα είναι πιο προσωπικό και θα εμπεριέχει μια αίσθηση ιστορίας. Της δικής μας ιστορίας.



Μια από τις πιο αγαπημένες μου ασχολίες από μικρή ηλικία ήταν να βλέπω ταινίες. Καλογυρισμένες σκηνές, ντυμένες με όμορφη μουσική, ιστορίες που σε γεμίζουν συναισθήματα, σχέσεις ανθρώπων που δοκιμάζονται και στο τέλος ξανά προς τη δόξα τραβούν. Ένα από τα θέματα που με ελκύει ακόμα ιδιαιτέρως είναι οι ιστορίες φιλίας. Και, δόξα τω Θεώ, ο κινηματογράφος είναι γεμάτος από αυτές. Άλλες δακρύβρεχτες, άλλες εξωπραγματικές, άλλες ρεαλιστικές. Ιστορίες ενηλικίωσης, περιπέτειες, φιλίες που γεννούν έρωτες, φιλίες που διαρκούν μια ζωή. Από την αδερφική σχέση της Thelma και της Louise στην ομώνυμη ταινία μέχρι την αντισυμβατική φιλία του Βασιλιά Γεώργιου με τον λογοθεραπευτή του, Lionel Logue στο The King’s Speech (στο by the way… Go, Colin, go for the Oscar!), σχεδόν όλες έχουν κάτι να μου πουν. Μπορώ πολύ εύκολα, για παράδειγμα, να ταυτιστώ με την περιπέτεια του Mikey και της παρέας του στο Goonies, καθώς πάντα έρχονται στο μυαλό μου εικόνες από όλες αυτές τις εξερευνήσεις που έκανα μικρή με τους δικούς μου φίλους.

Πολλές φορές βέβαια οι κινηματογραφικές ιστορίες φαντάζουν πολύ μακρινές για τα δικά μας δεδομένα. Είναι απλά πολύ… «κινηματογραφικές». Μουσικές και slow motion, κοντινά πλάνα με έμφαση στα πρόσωπα δίνουν ένταση στα συναισθήματα και εσύ κοιτάς σαν χαζός την οθόνη και σκέφτεσαι «εγώ με τους φίλους μου γιατί δεν είμαστε έτσι; Πώς γίνεται να κάνω τη ζωή μου πιο ‘βιντεοκλιπίστικη’; ». Παλιότερα αυτό ήταν κάτι που είχα αναλογιστεί πολλές φορές. Όχι πλέον. Γιατί, τι είναι πιο κινηματογραφικό από ένα βραδινό μπάνιο με τους καλύτερους σου φίλους, σε ένα όμορφο νησί, χαζολογώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον; Βάλτε τη μουσική στο μυαλό σας (ορχηστρική κατά προτίμηση) και τα slow motion και there you go. Έχετε την κινηματογραφική σκηνή σας.

Έχω την τύχη να γνωρίζω τους φίλους μου εδώ και δύο δεκαετίες. Εκτός από τη Μ.Κ., με τους υπόλοιπους για δεκατέσσερα χρόνια μας χώριζε μονάχα μια πόρτα. Κάθε απόγευμα την ανοίγαμε και βρισκόμασταν ο ένας στη συντροφιά του άλλου. Και το απολαμβάναμε. Έχουμε περάσει από διάφορες φάσεις και καταστάσεις. Τσακωμούς, μαλλιοτραβήγματα, αποχωρισμούς, αποφοιτήσεις, παράπλευρες απώλειες, παρεξηγήσεις, μεθύσια, στενοχώριες… Μέσα από όλα αυτά και έπειτα από τόσα χρόνια ακόμα απολαμβάνουμε να βρισκόμαστε μεταξύ μας, έστω και αν αυτό δεν γίνεται πλέον κάθε απόγευμα, έστω και αν πλέον δεν μας χωρίζει μόνο το άνοιγμα μιας πόρτας, αλλά τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις.

Αυτοί οι φίλοι μου, λοιπόν, είναι και οι συμπλογκίτες μου. Έχουμε κάνει τόσες «σαχλαμάρες» και τόσα «πειράματα» στη διάρκεια αυτών των χρόνων ώστε φυσικό επόμενο ήταν και η δημιουργία αυτού του blog. Μπορεί να το διαβάζουμε μεταξύ μας ή μπορεί να έχουμε τη χαρά να το διαβάζουν κι άλλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα το διασκεδάσουμε όπως κάνουμε κάθε φορά με οτιδήποτε καταπιανόμαστε.

Όσο γλυκανάλατο και αν ακουστεί αυτό που θα πω, το πιστεύω ακράδαντα. Καμιά ταινία δεν είναι πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια μας τη ζωή. Εμείς την πλάθουμε και την κάνουμε ό,τι θέλουμε, επομένως είναι στο χέρι μας το πόσο καλά περνάμε. Μάλιστα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την ευχέρεια να επιλέγουμε τους ανθρώπους με τους οποίους πορευόμαστε δίπλα δίπλα. Λίγα είναι τα πράγματα που έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από το να περνάμε έστω και μια ώρα με αυτούς. Γι’αυτό πηγαίνετε έξω και ας έχει ψοφόκρυο, πάρτε τους φίλους σας απ’το χέρι, φανταστείτε τη μουσική και τα κοντινά και προτού το καταλάβετε θα παίζετε στη δική σας ταινία. Εμείς αυτό το κάνουμε εδώ και χρόνια. Και κυριολεκτικά και μεταφορικά…
                                                                                          
 C.K.

fake!!!

Θέλω να ξεκινήσω να γράφω λέγοντας ότι όλο αυτό γίνεται μόνο και μόνο επειδή μας αρέσει εμάς να γίνεται...Έτσι, απλώς για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις...

Αυτές τις μέρες έμαθα μια ιστορία πού έχει συγκλονίσει την Αθήνα και είμαι σίγουρος και εσένα!

Μια πάρα πολύ γνωστή και κοσμική κυρία των Αθηνών, αγόρασε ένα ζευγάρι μπότες από πολύ γνωστό και ακριβό κατάστημα, τόσο γνωστό που η συγκεκριμένη μάρκα είναι ανάμεσα στις πιο ακριβές παγκοσμίως!

Με τις υπέροχές της μπότες λοιπόν, αυτή η υπέρλαμπρη κυρία, φεύγει ταξίδι, πού αλλού; στο μαγευτικό Παρίσι! Εκεί λοιπόν, βρίσκεται και η ναυαρχίδα της συγκεκριμένης μάρκας, στην οποία ανήκουν οι μπότες.

Όταν λοιπόν διαπιστώνει η κυρία ότι οι μπότες της έχουν κάποιο πρόβλημα, σπεύδει στο κατάστημα, δεδομένου ότι οι μπότες, και οποιοδήποτε προιόν, έχει εγγύηση εφόρου ζωής! Για τέτοια κατάσταση μιλάμε!

Έκπληκτη κοιτούσε τον υπάλληλο, ο οποίος αντίκριζε το serial number με δυσπιστία και της ανακοίνωνε ότι οι μπότες της είναι FAKE!!!

Αμέσως το μυαλό μου έτρεξε στην ντουλάπα μου! Δηλαδή, είναι πολύ πιθανό κάποια απ'αυτές τις τσάντες, κάποιο ζευγάρι παπούτσια να έιναι fake;

Πραγματικά είμαι έξω φρενών! Πώς είναι δυνατόν; να συμβαίνει κάτι τόσο απάνθρωπο; Δουλεύεις σαν το σκυλί, χρεώνεις κάρτες και κάρτες για να αγοράσεις τη μία κα μοναδική πανάκριβη τσάντα σου! Να ζήσεις αυτή την υπέροχη στιγμή! Να σου την βάλουν στη θήκη της και μετά στην καταπληκτική σακούλα! Να κατεβαίνεις τη Βουκουρεστίου με τόση χαρά και περιφάνεια, που κατάφερες να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα... Και φυσικά, όχι όχι! Θα πάρεις ταξί! Δεν μπορεί με αυτό το εμπόρευμα που κρατάς στα χέρια σου να μπεις στο μετρό!

Και τελικά, σε μια μέρα όλα σου τα όνειρα, όλες σου οι ελπίδες ναυάγησαν...

Και μετά; Τί θα κυκλώνεις όταν ξεφυλίζεις ένα περιοδικό μόδας; Πως θα ξεπερνάς αξιοπρεπώς ένα χωρισμό;

Σε καταλαβαίνω...

Έπρεπε όμως να έχεις προετοιμαστεί. Γιατί έτσι την πατάμε και σε άλλους τομείς στη ζωή μας...

Δεν μπορώ να μη συγκρίνω όλη αυτή την κατάσταση με τις σχέσεις... Εκεί δηλαδή δεν επενδύουμε; Πόσα ραντεβού, πόσα μηνύματα, πόση σκέψη και ενέργεια;

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχει καμία διαφορά! Εκτός φυσικά από το μέρος με τη σακούλα και τη Βουκουρεστίου... Μέρες και νύχτες ονειρεύεσαι, φτιάχνεις εικόνες, σκηνοθετείς την ευτυχία σου και έρχεται μια μέρα που γνωρίζεις τον άνθρωπο που, όπως πιστεύεις, θα είναι η επόμενη μεγάλη επένδυσή σου! Και πριν καλά καλά προλάβεις να ξεχρεώσεις, αντιλαμβάνεσαι με τα λύπης, ότι όλο αυτό που έζησες είναι fake...

Δεν είναι τίποτα τυχαίο όμως...Εν μέσω οικονομικής κρίσης, όλες αυτές οι τεράστιες μάρκες, όλα τα είδη πολυτελείας, όχι μόνο δεν έχουν χάσει τους πελάτες τους, αλλά κερδίζουν και περισσότερους!

Προσωπικά αντιπαθώ τα fake πράγματα...Θέλω, όταν πληρώνω κάτι να αξίζει... Παρόλα αυτά, νομίζω πως προτιμώ να πληρώσω για ένα ψεύτικο ζευγάρι παπούτσια παρά για μια ψεύτικη σχέση...Τουλάχιστον με τα παπούτσια θα πουλήσω και μούρη!

Εσύ τί προτιμάς;

Κ.S.

ante kalo ksekinima na exoume!!!!

kali epituxia se olous mas!