Επενδύσεις...!

Προχθές έγινε ένας φιλικός γάμος που έπρεπε να πάω. Όχι με πολύ κόπο βέβαια γιατί μ' αρέσουν πολύ! Και είμαι σίγουρος πως, κι' άλλοι, όχι μόνο εγώ, τρελαίνονται να "σχολιάζουν" το τι φοράνε οι καλεσμένοι!
Το νούμερο ένα λοιπόν ερέθισμα μου ήταν το φόρεμα της κουμπάρας! Εκπληκτικό φόρεμα σε έντονο ροζ, που, αν μη τι άλλο, τραβούσε τα βλέμματα όλου του κόσμου! Δεν ήταν δυνατόν να μην την προσέχεις!
Ενοιωθα λοιπόν, λίγο λίγο, την περιέργιά μου να ξεχιλίζει... Δεν άντεξα και τη ρώτισα όλες τις λεπτομέριες για το φόρεμά της! Ξέρεις, μάρκα, σεζόν, τιμή... Αγχώθηκα και μόνο κοιτόντας το φόρεμά της όταν μου είπε πόσο το αγόρασε! Όταν λοιπόν τη ρώτησα για ποιό λόγο να αγοράσει ένα τόσο ακριβό ρούχο, ενώ πρόκειται να το φορέσει μόνο μία φορά, η απάντησή της ήταν η εξής: είναι επένδυση!
Δεν θα πώ ότι η απάντησή της δε με κάλυψε! Αρκετές φορές, κι εγώ έχω λειτουργήσει έτσι...! Ίσως όμως να το ξανασκέφτηκα όταν, με μία απότομη κίνηση της κουμπάρας, είδαμε όλοι το, ομολογουμένως πολύ εντυποσιακό, εσώρουχό της!
Δεν θα μπώ σε λεπτομέριες, ούτε για το κόστος του φορέματος, ούτε για την ποιότητά του. Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ: σε τί τελικά επενδύουμε;
Όπως και να το κάνουμε, ένα φόρεμα είναι ένα φόρεμα. Μπορεί στη συγκεκριμένη περίπτωση να τη "σημάδεψε" για πάντα αυτό το περιστατικό, αλλά μικρό το κακό! Δεν ήταν το κατάλληλο φόρεμα προφανώς! Τι γίνεται όμως όταν επενδύουμε σε ανθρώπους που τελικά μας απογοητεύουν και δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκείες μας; Είναι τόσο εύκολο να συμπεριφερθούμε όπως με ένα ρούχο;
Παραδείγματος χάρην! Η Ντάρια, μια φίλη, αγόρασε ένα πολύ ακριβό παλτό προκειμένου να περάσει το χειμώνα. Όπως είπε, έδωσε κάποα χρήματα παραπάνω, αλλά άξιζε τον κόπο. Όταν όμως γύρισε στο σπίτι της και κοίταξε την ετικέτα, διαπίστωσε ότι το παλτό, που τόσες προσδοκείες είχε για αυτό, είναι 100% συνθετικό!
Στην προκειμένη περίπτωση, η Ντάρια έκανε αλλαγή. Θα μπορούσε όμως να μην το έχει καταλάβει εγκαίρως και να μην μπορούσε να το επιστρέψει!
Παρόλα αυτά, με τους ανθρώπους δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο! Δεν μπορείς να επιστρέψεις κάποιον και μετά ούτε γάτα, ούτε ζημια! Δυστυχώς, η ζημιά είναι μεγάλη...
Γιατί μερικοί άνθρωποι είναι όπως το φόρεμα της φίλης μας της κουμπάρας. Φαινομενικά ειναι υπέροχοι, αλλά τη δύσκολη στιγμή "σκίζονται" και αποκαλύπτονται πράγματα που δεν πρέπει. Και άντε μετά να εμπιστευτείς ξανά και να επενδύσεις... Έτσι είναι! Δίνεις τα ωραία σου λεφτά, συναισθήματα ή ότι άλλο μπορείς, και περιμένεις, το λιγότερο, να σε βγάλει ασπροπρόσωπο! Κάποιες φορές αυτό δεν γίνεται...Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτο...
Προσωπικά, μπορώ να αναγνωρίσω την ποιότητα που θα κρατίσει στα ρούχα, αλλά όχι τους ανθρώπους που αντέχουν στα δύσκολα. Αφενώς, στην πρώτη περίπρωση, τις περισσότερες φορές, γλιτώνω λεφτά, αφετέρου, στη δεύτερη περίπτωση, τρώω τα μούτρα μου συναισθηματικά. Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν είμαι ο μόνος. Και είμαι σίγουρος πως ότι και να γίνει, δεν θα σταματίσω να επενδύω. Ναι μαμά, και στα ρούχα!
 Κ.Σ.

Up in the air...

Πόσες φορές κατά τη σχολική σας θητεία σας έκαναν την περίφημη ερώτηση «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» η οποία σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου έγινε «τι σχολή θα επιλέξεις;»; Φαντάζομαι δεκάδες φορές. Τα περισσότερα παιδάκια ξεκινούν με τα παιδίατρος, κτηνίατρος, ποδοσφαιριστής, τραγουδίστρια, ακούς πού και πού και κάνα αστροναύτης μέχρι που σιγά σιγά μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο προσγειώνονται οι προσδοκίες τους, διαμορφώνεται η προσωπικότητά τους, βρίσκουν την κλίση τους ή τουλάχιστον προσανατολίζονται σε κάτι που τους τραβά το ενδιαφέρον και επιλέγουν αναλόγως. Πολλοί από εμάς έχουμε αναλώσει μπόλικο χρόνο στο διάβασμα αποσκοπώντας σε ένα μέλλον με μια ικανοποιητική επαγγελματική αποκατάσταση και άλλοι σε μεγαλοπρεπείς καριέρες. Τι γίνεται όμως όταν η πραγματικότητα σου ρίχνει μια γροθιά και σε ξυπνάει με τον πλέον βίαιο τρόπο; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που θες να κάνεις έχει σκληρό ανταγωνισμό ή ακόμα χειρότερα όταν σου τραβάνε μια απόλυση από την ονειρεμένη σου δουλειά; Η απάντηση είναι… σκας ένα χαμόγελο και προχωράς!

Χτες μου ήρθε να δω το Up in the air το οποίο είχα δει στο σινεμά πριν ενάμιση χρόνο περίπου και πολύ μου είχε αρέσει. Στην ταινία αυτή ακολουθούμε τον Ryan Bingham (George Clooney). Ο Ryan είναι ένας τύπος με μια φιλοσοφία για τη ζωή η οποία δεν του «επιτρέπει» να έρθει κοντά με κανέναν άνθρωπο γιατί τους θεωρεί κατά κάποιο τρόπο βάρος. Ο τρόπος σκέψης του έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την δουλειά του η οποία τον κρατά μακριά από το σπίτι του, ταξιδεύοντας συνεχώς ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες απολύοντας ανυποψίαστους εργαζόμενους. Είναι ένας από αυτούς τους τύπους που προσλαμβάνουν τα αφεντικά- κότες εταιρειών που δεν έχουν τα κότσια να πουν στους υπαλλήλους τους ότι δεν θα εργάζονται πλέον μαζί τους. Οι απολυμένοι στην ταινία είναι πραγματικοί άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους και μιλούν στον φακό λέγοντας σε μας ό,τι θα ήθελαν να πουν σε αυτόν που πήρε αυτή την απόφαση για το μέλλον τους. Άλλοι έβαλαν τα κλάματα, άλλοι άρχισαν να βρίζουν, άλλοι δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν. Όπως φαντάζεστε οι αντιδράσεις τους ήταν αρνητικού χαρακτήρα. Εδώ που τα λέμε η απόλυση είναι από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις που μπορεί να βιώσει κάποιος. Είναι σκληρό να βλέπεις ανθρώπους που έχουν κοπιάσει χρόνια σε ένα επάγγελμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να χάνουν τα πάντα.

Βλέποντας όλο αυτό αναρωτήθηκα τι θα έκανα εγώ στην περίπτωση που με απέλυαν και που δεν θα μπορούσα να βρω πουθενά δουλειά στον τομέα στον οποίο εργάζομαι τώρα. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι σίγουρα δεν θα με έπαιρνε από κάτω. (Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω βέβαια ότι δεν αποτελώ και το πιο φωτεινό παράδειγμα ατόμου με επαγγελματικά όνειρα γιατί ποτέ δεν με ενδιέφερε να κάνω καριέρα και να σκαρφαλώσω σε μια θέση με νύχια και με δόντια. Απλά ήθελα και θέλω να κάνω κάτι  που να με ικανοποιεί ψυχικά και οικονομικά.) Η δουλειά που κάνει ο καθένας, για την περίοδο την οποία την κάνει, είναι κάτι που σαφέστατα τον χαρακτηρίζει. Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, η απόλυση είναι ένας τρόπος να επανακαθορίσεις τον εαυτό σου. Να ανακαλύψεις νέες δυνατότητες που έχεις, να βρεις πράγματα που σε χαροποιούν και σου αρέσουν να κάνεις και να προσπάθησε να τα κάνεις επάγγελμα. Ξέρω πως αυτό ακούγεται υπεραισιόδοξο, ρομαντικό και πάρα πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα για την εποχή που ζούμε, αλλά το θεωρώ πολύ καλύτερο από το να κλαίμε τη μοίρα μας. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να χάνεις τη δουλειά σου, ιδιαίτερα όταν έχεις παλέψει χρόνια για αυτή, αλλά γιατί πρέπει να κάτσεις να σκάσεις κιόλας;

Για ‘μένα μια απόλυση είναι σαν μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Μπαίνεις μέσα με ένα περιορισμένο budget και μπορείς να ψωνίσεις οτιδήποτε υπάρχει εκεί με τη συγκεκριμένη χρηματική αξία. Και έχεις τόσες επιλογές! Ακόμα και με πέντε ευρώ στην τσέπη σου έχεις απεριόριστες δυνατότητες. Ξέρεις πόσα πράγματα μπορείς να βρεις με πέντε ευρώ; Έτσι το βλέπω και με τη δουλειά. Έχεις πολύ συγκεκριμένες ικανότητες και προσόντα και με βάση αυτά μπορείς να διαλέξεις τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα να κάνεις. Μιλώντας πάντα σε λογικά πλαίσια. Γιατί κι εμένα μου αρέσει να παίζω drums, αλλά ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου δινόταν καν η ευκαιρία να το κάνω επάγγελμα.

 Είμαι σίγουρη ότι όποιος άνεργος που πασχίζει να βρει δουλειά διαβάσει όλα τα παραπάνω θα με βρίζει. Και πιθανότατα θα έχει και δίκιο καθώς ό,τι έγραψα κανονικά ισχύει για ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον και όχι γι’αυτό στο οποίο έχουμε μπλέξει τα τελευταία δυο χρόνια. Πάντως αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις κανείς γιατί οφείλει να κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του. Αυτό πιστεύω εγώ τουλάχιστον.  
C.K.

   

Όταν όλοι τους ζητάνε...

Περπατάω στο δρόμο, ταξιδεύω πολύ, παρατηρώ τους ανθρώπους... Όλων των ειδών... Αθλητικοί τύποι, “καμμένοι” καλλιτέχνες, εργασιομανείς, γιάπιδες...Όλοι με ένα συγκεκριμένο lifestyle και τρόπο ντυσίματος. Και βλέπω κάθε τόσο όλους αυτούς τους “φασιονίστες” να ακολουθούν τη μόδα κατά γράμμα και να μην έχουν πλαίσια στον τρόπο που ντύνονται! Οτιδήποτε εμφανιστεί στις σελίδες των περιοδικών, αμέσως το αγοράζουν, το υιοθετούν και το εντάσουν στην καρνταρόμπα τους, και με μεγάλη επιτυχία μάλιστα! Και δεν μιλάω μόνο για διάσημους, όχι! Μιλάω και για ανθρώπους που συναντάς στο δρόμο, στο μετρό...

Όπως για παράδειγμα, η φίλη μου η Τόνια! Ακολουθεί τη μόδα φανατικά! Ξέρει από πριν τι θα φορεθεί, τι θα κυκλοφορήσει, το έχει και το φοράει αναλόγως... Είναι απίστευτο! Ότι και να ναι αυτό! Από vintage τοπ με ρίγες, πανάκριβες γούνες, πανύψηλα παπούτσια... Και αυτό γιατί υποστηρίζει τη μόδα! Όπως κι αν είναι, με τα καλά της και τα κακά της...! Και δεν την έχω ακούσει ποτέ να παραπονιέται ότι κάτι δεν της ταιριάζει, ή δεν τη βολεύει, ή ακόμα δεν της αρέσει... Αυτή η κοπέλα πραγματικά “αγαπάει” τη μόδα!

Γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει! Όταν αγαπάς κάτι πολύ, το αποδέχεσαι όπως είναι, με όλα τα ελλατώματα και τα προτερήματα που μπορεί να έχει...

Τί γίνεται όμως όταν αυτό που αγαπάς, “ζητάει” να δεκτείς χαρακτηριστηκά του που δεν σου ταιριάζουν καθόλου; Για παράδειγμα: Τί θα γίνει αν ξαναέρθουν στη μόδα τα κρινολίνο; Ποιος θα μπορούσε να τα φορέσει; Αυτό θα ήθελα πολύ να το δω...!

Η, ας πούμε, φέτος, που η μόδα προστάζει χρώμα με χρώμα, κιάλλο χρώμα, πώς κάποιος που αντιπαθεί τα χρώματα, θα μπορέσει να υιοθετίσει ένα τέτοιο στυλ; Κάποιες φορές, η μόδα, σου ζητάει πάρα πολλά!

Αλλά δυστυχώς, στη ζωή σου, όλοι ζητάνε πάρα πολλά από σένα. Πράγματα που ίσως δυσκολεύεσαι ή δε θες να δώσεις... Κάποιες φορές όμως πρέπει... Τί κάνεις τότε; Έ;

Προσωπικά, και καλύτερα να μιλήσω για τη μόδα γιατί στην προκειμένη περίπτωση είναι πιο ασφαλές, μ'αρέσει όλο αυτό το “κυνήγι”! Δυσκολεύομαι όμως πάρα πολύ να καταφέρω να συντονιστώ, όταν το όλο στυλ που επικρατεί κατά καιρούς, δεν με εκφράζει... Πως όμως είναι λογικό, να αγαπάς κάτι μόνο τις στιγμές που σε εκφράζει;

Και τί γίνεται όταν, στις σχέσεις, προκύπτουν τέτοια ζητήματα; Ήμαστε άραγε ικανοί να δεκτούμε και να αποδεκτούμε κομμάτια του άλλου που πιθανόν να μη μας εκφράζουν καθόλου; Κι αν γίνει αυτό, πόσο δύσκολο είναι;

Ουφ! Πολλές ερωτήσεις.... Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αγάπη είναι ικανή να σε κάνει να παραβλέπεις η να αποδέχεσαι πράγματα που σε ενοχλούν...

Και για να επανέλθω στη μόδα και στη φίλη μου, η Τόνια, που πραγματικά αγαπάει όλο αυτό, ποτέ δεν κατέκρινε, δεν σχολίασε αρνητικά και δεν μίλησε άσχημα για κανένα σχεδιαστή, κανένα περιοδικό, κανένα runway...

Αυτό είναι αφοσίωση! Δεν ξέρω βέβαια πόσο αφοσιωμένη είναι η μόδα στην ίδια! Αλλά σε αυτή την περίπτωση δεν έχει σημασία...

Από την άλλη, όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπο, όλα έχουν σημασία, και με το παραπάνω! Γιατί τελικά, αν το feedback που παίρνεις είναι το σωστό, αν η αγάπη που δέχεσαι είναι αρκετή, αν έχεις και καλή θέληση, τότε είμαι σίγουρος ότι όλα μπορούν να αντιμετωπιστούν, όπως άκουσα από κάπου πρόσφατα... Και μην ξεχνάμε ότι “θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς, όταν η λογική σου, σου λέει ότι έχασες”!

Χαίρομαι που πάλι κλείνω με happy end...!
K.Σ.