My Blue Valentine 2.0

(Διορθωμένο. Γιατί δυο λάθος διατυπωμένες προτάσεις βγάζουν άλλο νόημα.)


Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τον τελευταίο καιρό, για να μην πω η πιο αγαπημένη μου, είναι το Blue Valentine. Μια ταινία που για πολλούς είναι αδιάφορη, βαρετή και χωρίς κανένα περιεχόμενο. Για ‘μένα, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο από όλα αυτά. Είναι άκρως ενδιαφέρουσα γιατί είναι αληθινή, ειλικρινής και ωμή όπως η πραγματικότητα.
Το Blue Valentine είναι η ιστορία της αγάπης του Dean και της Cindy (Ryan Gosling και Michelle Williams, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δίνουν δυο οδυνηρά αληθινές ερμηνείες) ως νέοι γεμάτοι όνειρα και δυνατότητες και το ξέφτισμά της μόλις λίγα χρόνια αργότερα όντας πλέον παντρεμένοι, ζώντας μια «άδεια» ζωή που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που την προόριζαν να γίνει όταν πρωτοσυναντήθηκαν.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μεταξύ τους καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα κουρασμένο ζευγάρι, παραδομένο στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για αυτόν, ενώ αυτός φαίνεται να κάνει προσπάθειες να έρθει πιο κοντά της αν και πιάνεται από το κάθε τι που λέει αρχίζοντας καυγάδες για το τίποτα. Παρατηρώντας τους για λίγο είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως αυτοί οι δυο άνθρωποι έχουν αρχίσει να τραβούν διαφορετικούς δρόμους. Το κάποτε κοινό μονοπάτι τους έχει χαθεί από τον χάρτη. Και όμως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελάχιστα χρόνια πριν γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν, τρελάθηκαν ο ένας για τον άλλο και σε μια στιγμή καθοριστική για τη ζωή και των δυο αποφάσισαν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Τι συνέβη όμως στην πορεία και χάθηκε ο ενθουσιασμός; Μήπως η καθημερινή τριβή, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τα χαμένα όνειρα τους οδήγησαν σε αυτή τη συμπεριφορά; Ή μήπως η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή ώστε να τους κάνει να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες και να βγουν αλώβητοι από αυτές;
Σίγουρα όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε περάσει στη ζωή μας κάτι παρόμοιο. Είτε το ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, είτε είδαμε φίλους μας σε αυτή την κατάσταση, είτε το βιώσαμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Τι συμβαίνει λοιπόν; Πώς είναι δυνατόν δυο άνθρωποι, που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλο τόσο πολύ ώστε να πιστεύουν πως θα μπορέσουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, να γίνονται δυο ξένοι; Πού πάει όλη αυτή η αγάπη; Εξατμίζεται; Γίνεται σταδιακά ή ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως η ζωή που ζεις δεν είναι αυτή που διάλεξες; Υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει επιστροφή; Γίνεται να παραβλέψεις όλα αυτά που σε εκνευρίζουν και να αγαπήσεις από την αρχή τον ίδιο άνθρωπο; Δυστυχώς στα παραδείγματα που έχω γύρω μου η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΌΧΙ! Έχω παρατηρήσει ένα είδος άρνησης. Κάνεις δεν έχει τη διάθεση να προσπαθεί ξανά και ξανά. Η σχέση μπλέκεται με τη ρουτίνα, τα καθημερινά προβλήματα και τους πειρασμούς. Ναι μεν μπορεί ο ένας να αγαπά τον άλλον, αλλά όταν χάνεται ο ενθουσιασμός, η στοργή, η επικοινωνία, το σεξ η αγάπη πολλές φορές δεν φτάνει ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα. Άλλοι το παθαίνουν στον ένα χρόνο, άλλοι στα έξι, άλλοι στα είκοσι. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αυτό γίνεται. Λίγοι είναι οι τυχεροί που τη γλιτώνουν. Και είναι πραγματικά τυχεροί.
Τα περισσότερα κοριτσάκια μεγαλώνοντας ονειρεύονται όλο και περισσότερο τη μέρα του γάμου τους. Κανένα όμως δεν σκέφτεται πώς θα είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο γάμος. Ίσως το μυαλό τους να φτάνει μέχρι και το μήνα του μέλιτος ή μέχρι εκείνη την περίοδο που όλα είναι σούπερ-φανταστικά. Όπως ακριβώς κάνουν και οι περισσότερες ταινίες. Μας επιτρέπουν να κρυφοκοιτάξουμε μέχρι εκεί που μας συμφέρει όλους να δούμε. Εγώ πλέον έχω πάψει να χρησιμοποιώ τη φράση «όταν θα παντρευτώ…» (όχι ότι ποτέ το έκανα με ιδιαίτερη συχνότητα) και αντί αυτής λέω «ΑΝ ποτέ παντρευτώ…». Μου φαίνεται πολύ δύσκολο ότι θα μπορέσω να μείνω δίπλα σε έναν άνθρωπο μέχρι τέλους. Τα παραδείγματα γύρω μου με αποτρέπουν από το να πιστέψω ότι αυτό είναι εφικτό. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως θα πρέπει να είμαι πολύ σίγουρη για τον άνθρωπο που θα έχω δίπλα μου πριν το κάνω. Αλλά και πάλι, και ο Dean με τη Cindy πολύ σίγουροι ήταν…

C.K.

Όλα για τις "τρίχες"!

                                                                                                                                                         Σήμερα το πρωί, καθώς περπατούσα στο δρόμο, είδα 3 τύπους, ντυμένους με άσπρα "διαστημικά" ρούχα, τύπου Ν.Α.S.A., να ζωγραφίζουν κάτι στο πεζοδρόμιο με κιμωλία και να το κυκλώνουν με μια κίτρινη ταινία, σαν και αυτή που χρησιμοποιεί η αστυνομία σε φόνους. Μη χάσω εγώ φυσικά, έμεινα να δω που θα καταλήξει όλο αυτό! Τελικά ζωγράφισαν κάτι μεταξύ σκύλου και κούνελου, σαν περίγραμμα, όπως τα πτώματα που βρίσκονται στον τόπο του εγκλήματος, με μια κόκκινη πιτσιλία επάνω. Ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα. Κάτι σαν "μη σκοτώνετε τα ζώα" ή "κατάρα στους εγκληματίες που θανατώνουν τα ζώα".
Αμέσως εμένα το μυαλό μου πήγε στην περσινή κολεξιόν της Chanel. Τιγκα στη γούνα! Παλτό από γούνα, τοπ από γούνα, μπότες απο γούνα! Και να ταν μόνο εκεί! Πέρσι το χειμώνα πίξαμε στο γουναρικό! Κάτι απο γούνα όλοι είχαν...Μην ξεχνάς τα γούνινα γιλέκα πόσο κυκλοφόρησαν! Και φυσικά δεν αναφέρομαι στις ψέυτικες...όχι....
Όλοι μας έχουμε δει εκείνες τις τραγικές εικόνες με τις φώκιες που γδέρνονται ζωντανές στην Αλάσκα από κάποιους απίστευτους τύπους, για να τους πάρουν το δέρμα, το κρέας, ή ότι άλλο...Η τους Ιάπωνες, που κατακρεουργούν τις φάλαινες, που είναι και είδος υπό εξαφάνιση!
Από την άλλη, παραδέξου το! Πόσες φορές δεν έχεις κάνει πολύ άσχημες σκέψεις για ένα σκύλο, δίπλα στο σπίτι σου, που όλο το βράδυ γαυγίζει σαν δαιμονισμένος, κι εσύ έχεις μια πολύ σημαντική συνάντιση την άλλη μέρα στη δουλεία! Η για εκείνες τις νύχτες, που οι γάτες έχουν οίστρο και βγάζουν εκείνους τους ήχους, που δεν είσαι σίγουρος αν νιαουρίζουν γάτες ή κλαίνε μωρά!
Ας πούμε, δεν έχει τύχει κάποιο, κατα τ'αλλα αξιαγάπητο κατοικίδιο, να σου χαλάσει μια πολύ προσωπική στιγμή; Προσωπικά, και χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέριες, καταλαβαίνεις, μου συνέβει πολύ πρόσφατα...Από πέιρα μπορώ να πω ότι είναι δύσκολο να "λειτουργίσεις" όταν μια γάτα σε κοιτάζει επίμονα! Και παρόλο που γενικά συμπαθώ πολύ τις γάτες, και δει τα γατάκια, μου πέρασε απ'το μυαλό, το ομολογώ, ένα ζευγάρι υπέροχα δερμάτινα γάντια με ζεστή, "γατίσια" επένδυση! Ε ναι! Συγνώμη!
Και εκεί που στέκομαι στο δρόμο, δίπλα σε αυτούς τους ακτιβιστές, και σκέφτομαι όλα αυτά, ακούω έναν κύριο δίπλα μου να μονολογεί: "Καλά είμαστε σοβαροί; Με αυτά θα κάτσουμε να ασχοληθούμε; Μες την οικονομική κρίση; Με τα αδέσποτα;" Και αμέσως ξεχνάω και γάντια, και μπότες και γιλέκα. Και για ακόμα μια φορά, εκτίμησα την Jennifer Lopez, που έκανε τόσο μόδα τη fake γούνα!

Κ.Σ.

ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ

Όπως αναφερει κ ο κυριος Μπαμπινιωτης στο περιφημο λεξικο του γαϊδουριά είναι οποιαδηποτε πραξη η συμπεριφορα χαρακτηριζεται από αναισθησια και ελλειψη ντροπης η φιλοτιμου. Αρα το να αποκαλεσεις καποιον γαϊδουρι δεν είναι σιγουρα κατι καλο.Πιστευω πως κάθε ανθρωπος εχει τα δικα του κριτηρια ώστε να προσδωσει αυτόν τον χαρακτηρισμο σε καποιον άλλο. Ας αρχισω από τα πολύ απλα παραδειγματα. Για μενα ας πουμε γαϊδουρια είναι το πρωι να λες καλημερα και ο άλλος να κανει απλα ένα μμμ… η ακομα χειροτερα να κανει σαν να μην το ακουσε ,το να πηγαινεις σε ένα μαγαζι για να ψωνισεις και η πωλητρια επειδη δεν ξυπνησε καλα,επειδη εχει νευρα, επειδη εχει περιοδο η ότι άλλο τελος παντων εχει, σε κοιταει με μισο ματι και όχι μονο δεν σε βοηθαει αλλα σου μιλαει κ ειρωνικα. Το χειροτερο δε που εχω ακουσει από πολύ καλη μου φιλη και δεν το περιμενα είναι για τους ηλικιωμενους στα μεσα μαζικης μεταφορας.Ειμασταν σε ένα αστικο λεωφορειο  και καθομασταν στις θεσουλες μας όταν μπηκε μια ηλικιωμενη κυρια. Στεκοταν ακριβως από πανω μας και όταν πηγα να σηκωθω για να καθισει, η φιλη μου με αρπαξε από το χερι και μου ειπε να κατσω στα αυγα μου. Μου δικαιολογησε αυτή της την κινηση λεγοντας μου ότι οι ηλικιωμενοι δεν πρεπει να μπαινουν σε λεωφορεια αν δεν είναι σε θεση να μεινουν ορθιοι και στριμωγμενοι και ότι η καλυτερη λυση είναι η να μεινουν σπιτι τους η να παιρνουν ταξι. Εννοειται πως τελικα σηκωθηκα και εννοειται πως μετα εγινε μια πολύ εντονη κουβεντα. Για πολλους από εσας αυτά που γραφω μπορει να μην θεωρουνται ως πραξεις γαϊδουριας και αλλοι μπορει να συμφωνειται μαζι μου. Εκει που θελω να καταληξω είναι πως  αποκαλουμε καποιον γαϊδουρι  συμφωνα με τα δικα μας κριτηρια για το τι θεωρουμε γαϊδουριά και τι όχι. Είναι κατι εντελως υποκειμενικο. Το καλυτερο θα είναι σε μια φιλικη σχεση όταν αποκαλουμε καποιον γαιδουρι να του εξηγουμε τους λογους που τον αποκαλουμε ετσι γιατι μπορει οι πραξεις του η η συμπεριφορα του για τον ίδιο να μην κρινονται ως «κακιες». Απο την αλλη τα γαϊδουρακια είναι τοσο καλα ζωακια. Από παλια μεχρι και σημερα ακομα σε καποιες περιοχες σηκωναν και σηκωνουν υπομονετικα το βαρος των ανθρωπων και της πραματειας τους και είναι πολύ κριμα μια ‘αναρμοστη’ ανθρωπινη συμπεριφορα να την ταυτιζουμε με αυτά τα καλογαθα ζωακια. 


Μ.Κ.

The truth is out there...

Τους τελευταίους μήνες και κυρίως λόγω των Όσκαρ γίνονται συζητήσεις επί συζητήσεων για τον Κυνόδοντα. Σε περίπτωση που ζεις στον Άρη και δεν ξέρεις τι είναι αυτό να σε ενημερώσω ότι πρόκειται για την ταινία του Γιώργου Λάνθιμου η οποία ήταν προτεινόμενη για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Όπως καταλαβαίνεις πρόκειται για πολύ μεγάλο θέμα εδώ στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η ταινία αυτή, βλέπεις, αποτελεί περίεργο εγχείρημα. Όχι μόνο δεν είναι συμβατική Οσκαρική ταινία, από αυτές που προτείνονται συνήθως, αλλά δεν είναι και συμβατική Ευρωπαϊκή- κουλτουρέ ταινία. Πρόκειται για κάτι τελείως ξεχωριστό όπου μόνο αν το δεις θα καταλάβεις τι εννοώ. (Σημείωση: για εσένα που αγαπημένη ταινία σου είναι το Saw και το American Pie, όχι, δεν στην προτείνω να τη δεις.)
Για να σε βάλω λίγο στο κλίμα, η ταινία μιλάει για μια πενταμελή οικογένεια, οι γονείς της οποίας κρατούν τα τρία (ενήλικα πλέον) παιδιά τους δέσμια στο σπίτι δίνοντάς τους ψεύτικες πληροφορίες για τον κόσμο έξω από αυτό. Δεν μαθαίνουμε ποτέ ποιος είναι ακριβώς ο λόγος που οδήγησε τους δυο γονείς στο να αναθρέψουν τα παιδιά τους κατά αυτόν τον τρόπο. Το προφανές είναι να συμπεράνουμε ότι ήθελαν να τους περάσουν τις δικές τους αρχές και ηθικές αξίες και να τα προστατέψουν από αυτούς που πιθανώς να μπορούσαν να τους περάσουν άλλες ιδέες.
Οι δυο γονείς, λοιπόν, έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους κόσμο στον οποίο επιτρέπουν τα παιδιά τους να ζουν, έναν κόσμο τελείως διαστρεβλωμένο σε σχέση με τη δική μας πραγματικότητα. Για τα παιδιά αυτά η λέξη «τηλέφωνο» είναι το αλάτι, ο Σινάτρα είναι ο θείος τους που τους τραγουδά και τους λέει πόσο τους αγαπά, η γάτα είναι το πιο επικίνδυνο ζώο και η πτώση του κυνόδοντά τους σε συνδυασμό με την κάθοδο του καινούριου δοντιού είναι το σημάδι της ωρίμανσής τους και της ετοιμότητας να βγουν στον έξω κόσμο, άρα και το εισιτήριο τους προς αυτόν. Συμπέρασμα: Τα παιδιά αυτά είναι κυριολεκτικά στον κόσμο τους.
Η ταινία είναι γεμάτη συμβολισμούς τους οποίους δεν είμαι εγώ η κατάλληλη να αναλύσω. Θέλω μόνο να σταθώ σε ένα σημείο όπου για εμένα είναι και ο λόγος ύπαρξης της ταινίας. Στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο τα πάντα μου προκαλούσαν γέλιο. Από τον τρόπο που μιλούσαν τα παιδιά (σαν να είναι διανοητικά καθυστερημένα), στον τρόπο που συμπεριφέρονταν το ένα στο άλλο, μέχρι τους περίεργους διάλογους τους και το λεξιλόγιο με τις διαφορετικές έννοιες από αυτές που γνωρίζουμε εμείς… όλα μου φαίνονταν όχι απλά αστεία, αλλά γελοία. Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα ότι αυτά δεν είναι στοιχεία μιας κακής ταινίας που άθελα της προκαλεί γέλιο, αλλά ο κόσμος αυτής της οικογένειας διαμορφωμένος όπως έχουν αφήσει οι γονείς να διαμορφωθεί. Τα παιδιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να εξελιχθούν φυσιολογικά μέσα σε αυτά τα στενά πλαίσια. Ούτε η συμπεριφορά τους, ούτε η ομιλία τους, ούτε οι γνώσεις τους θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές γιατί πολύ απλά δεν τους επέτρεψαν ποτέ να μάθουν ποια είναι η αλήθεια και ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσης έξω από το σπίτι. Ο κόσμος τους, και συνεπώς και οι ίδιοι, είναι έτσι γιατί πολύ απλά έτσι τους έμαθαν να είναι. Και κάπου εδώ λοιπόν έρχομαι εγώ να αναρωτηθώ… Αν αυτό δεν είναι ένας ευφυέστατος συμβολισμός της κοινωνίας μας, έστω και τραβηγμένος από τα μαλλιά, τότε ποιος είναι;
Και εξηγώ…
Η προσωπικότητά μας διαμορφώνεται κατά ένα βαθμό από τις διάφορες πληροφορίες τις οποίες συλλέγουμε κατά την πάροδο των χρόνων. Ζούμε τη ζωή μας με βάση αυτές τις πληροφορίες. Πολλές φορές δεν τις αμφισβητούμε καν. Κάνουμε πράγματα γιατί μας λένε πως έτσι πρέπει να γίνουν. (Όπως ακριβώς δηλαδή κάνουν τα  παιδιά στο Κυνόδοντα.) Και ποιος μας λέει ότι αυτά που ξέρουμε δεν είναι απλά οι βασικές πληροφορίες τις οποίες έχουμε ανάγκη να γνωρίζουμε για να πορευόμαστε; (Όπως και στην περίπτωση των τριών παιδιών.) Ποιος μας λέει ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν έχουν γνώσεις για το πώς μπορεί η ζωή μας να γίνει καλύτερη οικονομικά, πολιτικά, θρησκευτικά, περιβαλλοντολογικά… πάρτε το όπως θέλετε, αλλά να μας κρατούν πίσω επίτηδες για συμφέροντα τα οποία εμείς δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ή γιατί πολύ απλά θεωρούν ότι μας προστατεύουν;  (Όπως δηλαδή κάνουν οι γονείς.) Το ξέρω ότι ακούγομαι σαν να έχω ξεπηδήσει από επεισόδιο X-Files με συνομωσίες και τα λοιπά, αλλά γιατί να μην ισχύουν όλα αυτά; Πολλοί είναι εκείνοι μάλιστα που το παίρνουν ως δεδομένο ότι δεν γνωρίζουμε αυτά που θα έπρεπε να γνωρίζουμε. Ίσως όντως να μην είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο γιατί μπορεί να μην είμαστε σε θέση να τα διαχειριστούμε σωστά.
Θα σας δώσω το πιο απλό παράδειγμα. Πρώτο εξάμηνο στη σχολή και ο καθηγητής ιστορίας το πρώτο πράγμα που μας λέει είναι να ξεχάσουμε ό,τι μάθαμε στην ιστορία του σχολείου. Ότι πολλά από αυτά που διδαχτήκαμε αποτελούν παραμυθάκια τα οποία μαθαίνουμε κατά αυτόν τον τρόπο γιατί έτσι μας βολεύει. Και όταν λέω «μας» εννοώ εμάς σαν έθνος. Κατά τον ίδιο τρόπο σκεφτείτε για πόσα άλλα πράγματα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα και για πόσα μπορεί οι ειδήμονες να γελούν με εμάς και τον τρόπο που μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε και να συμπεριφερόμαστε, όπως γελούσα εγώ με την οικογένεια.
Η αλήθεια, η πραγματική αλήθεια, βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Μοιράζεται ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τη δύναμη να τη γνωρίζουν και να μας υποδεικνύουν ποια είναι αυτή. Μπορεί να χρειάζεται κι εμείς να βγάλουμε τον δικό μας κυνόδοντα για να τη μάθουμε. Ποιος όμως έχει τη δύναμη να πιάσει την τανάλια πρώτος; Ε; Όχι εγώ πάντως.

C.K.