(Διορθωμένο. Γιατί δυο λάθος διατυπωμένες προτάσεις βγάζουν άλλο νόημα.)
Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τον τελευταίο καιρό, για να μην πω η πιο αγαπημένη μου, είναι το Blue Valentine. Μια ταινία που για πολλούς είναι αδιάφορη, βαρετή και χωρίς κανένα περιεχόμενο. Για ‘μένα, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο από όλα αυτά. Είναι άκρως ενδιαφέρουσα γιατί είναι αληθινή, ειλικρινής και ωμή όπως η πραγματικότητα.
Το Blue Valentine είναι η ιστορία της αγάπης του Dean και της Cindy (Ryan Gosling και Michelle Williams, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δίνουν δυο οδυνηρά αληθινές ερμηνείες) ως νέοι γεμάτοι όνειρα και δυνατότητες και το ξέφτισμά της μόλις λίγα χρόνια αργότερα όντας πλέον παντρεμένοι, ζώντας μια «άδεια» ζωή που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που την προόριζαν να γίνει όταν πρωτοσυναντήθηκαν.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μεταξύ τους καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα κουρασμένο ζευγάρι, παραδομένο στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για αυτόν, ενώ αυτός φαίνεται να κάνει προσπάθειες να έρθει πιο κοντά της αν και πιάνεται από το κάθε τι που λέει αρχίζοντας καυγάδες για το τίποτα. Παρατηρώντας τους για λίγο είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως αυτοί οι δυο άνθρωποι έχουν αρχίσει να τραβούν διαφορετικούς δρόμους. Το κάποτε κοινό μονοπάτι τους έχει χαθεί από τον χάρτη. Και όμως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελάχιστα χρόνια πριν γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν, τρελάθηκαν ο ένας για τον άλλο και σε μια στιγμή καθοριστική για τη ζωή και των δυο αποφάσισαν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Τι συνέβη όμως στην πορεία και χάθηκε ο ενθουσιασμός; Μήπως η καθημερινή τριβή, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τα χαμένα όνειρα τους οδήγησαν σε αυτή τη συμπεριφορά; Ή μήπως η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή ώστε να τους κάνει να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες και να βγουν αλώβητοι από αυτές;
Σίγουρα όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε περάσει στη ζωή μας κάτι παρόμοιο. Είτε το ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, είτε είδαμε φίλους μας σε αυτή την κατάσταση, είτε το βιώσαμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Τι συμβαίνει λοιπόν; Πώς είναι δυνατόν δυο άνθρωποι, που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλο τόσο πολύ ώστε να πιστεύουν πως θα μπορέσουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, να γίνονται δυο ξένοι; Πού πάει όλη αυτή η αγάπη; Εξατμίζεται; Γίνεται σταδιακά ή ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως η ζωή που ζεις δεν είναι αυτή που διάλεξες; Υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει επιστροφή; Γίνεται να παραβλέψεις όλα αυτά που σε εκνευρίζουν και να αγαπήσεις από την αρχή τον ίδιο άνθρωπο; Δυστυχώς στα παραδείγματα που έχω γύρω μου η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΌΧΙ! Έχω παρατηρήσει ένα είδος άρνησης. Κάνεις δεν έχει τη διάθεση να προσπαθεί ξανά και ξανά. Η σχέση μπλέκεται με τη ρουτίνα, τα καθημερινά προβλήματα και τους πειρασμούς. Ναι μεν μπορεί ο ένας να αγαπά τον άλλον, αλλά όταν χάνεται ο ενθουσιασμός, η στοργή, η επικοινωνία, το σεξ η αγάπη πολλές φορές δεν φτάνει ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα. Άλλοι το παθαίνουν στον ένα χρόνο, άλλοι στα έξι, άλλοι στα είκοσι. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αυτό γίνεται. Λίγοι είναι οι τυχεροί που τη γλιτώνουν. Και είναι πραγματικά τυχεροί.
Τα περισσότερα κοριτσάκια μεγαλώνοντας ονειρεύονται όλο και περισσότερο τη μέρα του γάμου τους. Κανένα όμως δεν σκέφτεται πώς θα είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο γάμος. Ίσως το μυαλό τους να φτάνει μέχρι και το μήνα του μέλιτος ή μέχρι εκείνη την περίοδο που όλα είναι σούπερ-φανταστικά. Όπως ακριβώς κάνουν και οι περισσότερες ταινίες. Μας επιτρέπουν να κρυφοκοιτάξουμε μέχρι εκεί που μας συμφέρει όλους να δούμε. Εγώ πλέον έχω πάψει να χρησιμοποιώ τη φράση «όταν θα παντρευτώ…» (όχι ότι ποτέ το έκανα με ιδιαίτερη συχνότητα) και αντί αυτής λέω «ΑΝ ποτέ παντρευτώ…». Μου φαίνεται πολύ δύσκολο ότι θα μπορέσω να μείνω δίπλα σε έναν άνθρωπο μέχρι τέλους. Τα παραδείγματα γύρω μου με αποτρέπουν από το να πιστέψω ότι αυτό είναι εφικτό. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως θα πρέπει να είμαι πολύ σίγουρη για τον άνθρωπο που θα έχω δίπλα μου πριν το κάνω. Αλλά και πάλι, και ο Dean με τη Cindy πολύ σίγουροι ήταν…
C.K.
Μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τον τελευταίο καιρό, για να μην πω η πιο αγαπημένη μου, είναι το Blue Valentine. Μια ταινία που για πολλούς είναι αδιάφορη, βαρετή και χωρίς κανένα περιεχόμενο. Για ‘μένα, όμως, είναι ακριβώς το αντίθετο από όλα αυτά. Είναι άκρως ενδιαφέρουσα γιατί είναι αληθινή, ειλικρινής και ωμή όπως η πραγματικότητα.
Το Blue Valentine είναι η ιστορία της αγάπης του Dean και της Cindy (Ryan Gosling και Michelle Williams, οι οποίοι παρεμπιπτόντως δίνουν δυο οδυνηρά αληθινές ερμηνείες) ως νέοι γεμάτοι όνειρα και δυνατότητες και το ξέφτισμά της μόλις λίγα χρόνια αργότερα όντας πλέον παντρεμένοι, ζώντας μια «άδεια» ζωή που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που την προόριζαν να γίνει όταν πρωτοσυναντήθηκαν.
Από την πρώτη κιόλας σκηνή μεταξύ τους καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα κουρασμένο ζευγάρι, παραδομένο στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για αυτόν, ενώ αυτός φαίνεται να κάνει προσπάθειες να έρθει πιο κοντά της αν και πιάνεται από το κάθε τι που λέει αρχίζοντας καυγάδες για το τίποτα. Παρατηρώντας τους για λίγο είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως αυτοί οι δυο άνθρωποι έχουν αρχίσει να τραβούν διαφορετικούς δρόμους. Το κάποτε κοινό μονοπάτι τους έχει χαθεί από τον χάρτη. Και όμως είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ελάχιστα χρόνια πριν γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν, τρελάθηκαν ο ένας για τον άλλο και σε μια στιγμή καθοριστική για τη ζωή και των δυο αποφάσισαν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Τι συνέβη όμως στην πορεία και χάθηκε ο ενθουσιασμός; Μήπως η καθημερινή τριβή, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας, τα χαμένα όνειρα τους οδήγησαν σε αυτή τη συμπεριφορά; Ή μήπως η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή ώστε να τους κάνει να υπερπηδήσουν τις δυσκολίες και να βγουν αλώβητοι από αυτές;
Σίγουρα όλοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουμε περάσει στη ζωή μας κάτι παρόμοιο. Είτε το ζήσαμε εμείς οι ίδιοι, είτε είδαμε φίλους μας σε αυτή την κατάσταση, είτε το βιώσαμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον. Τι συμβαίνει λοιπόν; Πώς είναι δυνατόν δυο άνθρωποι, που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλο τόσο πολύ ώστε να πιστεύουν πως θα μπορέσουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, να γίνονται δυο ξένοι; Πού πάει όλη αυτή η αγάπη; Εξατμίζεται; Γίνεται σταδιακά ή ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως η ζωή που ζεις δεν είναι αυτή που διάλεξες; Υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει επιστροφή; Γίνεται να παραβλέψεις όλα αυτά που σε εκνευρίζουν και να αγαπήσεις από την αρχή τον ίδιο άνθρωπο; Δυστυχώς στα παραδείγματα που έχω γύρω μου η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΌΧΙ! Έχω παρατηρήσει ένα είδος άρνησης. Κάνεις δεν έχει τη διάθεση να προσπαθεί ξανά και ξανά. Η σχέση μπλέκεται με τη ρουτίνα, τα καθημερινά προβλήματα και τους πειρασμούς. Ναι μεν μπορεί ο ένας να αγαπά τον άλλον, αλλά όταν χάνεται ο ενθουσιασμός, η στοργή, η επικοινωνία, το σεξ η αγάπη πολλές φορές δεν φτάνει ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα. Άλλοι το παθαίνουν στον ένα χρόνο, άλλοι στα έξι, άλλοι στα είκοσι. Στο μεγαλύτερο ποσοστό των περιπτώσεων αυτό γίνεται. Λίγοι είναι οι τυχεροί που τη γλιτώνουν. Και είναι πραγματικά τυχεροί.
Τα περισσότερα κοριτσάκια μεγαλώνοντας ονειρεύονται όλο και περισσότερο τη μέρα του γάμου τους. Κανένα όμως δεν σκέφτεται πώς θα είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο γάμος. Ίσως το μυαλό τους να φτάνει μέχρι και το μήνα του μέλιτος ή μέχρι εκείνη την περίοδο που όλα είναι σούπερ-φανταστικά. Όπως ακριβώς κάνουν και οι περισσότερες ταινίες. Μας επιτρέπουν να κρυφοκοιτάξουμε μέχρι εκεί που μας συμφέρει όλους να δούμε. Εγώ πλέον έχω πάψει να χρησιμοποιώ τη φράση «όταν θα παντρευτώ…» (όχι ότι ποτέ το έκανα με ιδιαίτερη συχνότητα) και αντί αυτής λέω «ΑΝ ποτέ παντρευτώ…». Μου φαίνεται πολύ δύσκολο ότι θα μπορέσω να μείνω δίπλα σε έναν άνθρωπο μέχρι τέλους. Τα παραδείγματα γύρω μου με αποτρέπουν από το να πιστέψω ότι αυτό είναι εφικτό. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως θα πρέπει να είμαι πολύ σίγουρη για τον άνθρωπο που θα έχω δίπλα μου πριν το κάνω. Αλλά και πάλι, και ο Dean με τη Cindy πολύ σίγουροι ήταν…
C.K.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου