Up in the air...

Πόσες φορές κατά τη σχολική σας θητεία σας έκαναν την περίφημη ερώτηση «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» η οποία σταδιακά και με το πέρασμα του χρόνου έγινε «τι σχολή θα επιλέξεις;»; Φαντάζομαι δεκάδες φορές. Τα περισσότερα παιδάκια ξεκινούν με τα παιδίατρος, κτηνίατρος, ποδοσφαιριστής, τραγουδίστρια, ακούς πού και πού και κάνα αστροναύτης μέχρι που σιγά σιγά μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο προσγειώνονται οι προσδοκίες τους, διαμορφώνεται η προσωπικότητά τους, βρίσκουν την κλίση τους ή τουλάχιστον προσανατολίζονται σε κάτι που τους τραβά το ενδιαφέρον και επιλέγουν αναλόγως. Πολλοί από εμάς έχουμε αναλώσει μπόλικο χρόνο στο διάβασμα αποσκοπώντας σε ένα μέλλον με μια ικανοποιητική επαγγελματική αποκατάσταση και άλλοι σε μεγαλοπρεπείς καριέρες. Τι γίνεται όμως όταν η πραγματικότητα σου ρίχνει μια γροθιά και σε ξυπνάει με τον πλέον βίαιο τρόπο; Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι αυτό που θες να κάνεις έχει σκληρό ανταγωνισμό ή ακόμα χειρότερα όταν σου τραβάνε μια απόλυση από την ονειρεμένη σου δουλειά; Η απάντηση είναι… σκας ένα χαμόγελο και προχωράς!

Χτες μου ήρθε να δω το Up in the air το οποίο είχα δει στο σινεμά πριν ενάμιση χρόνο περίπου και πολύ μου είχε αρέσει. Στην ταινία αυτή ακολουθούμε τον Ryan Bingham (George Clooney). Ο Ryan είναι ένας τύπος με μια φιλοσοφία για τη ζωή η οποία δεν του «επιτρέπει» να έρθει κοντά με κανέναν άνθρωπο γιατί τους θεωρεί κατά κάποιο τρόπο βάρος. Ο τρόπος σκέψης του έχει να κάνει κατά κύριο λόγο με την δουλειά του η οποία τον κρατά μακριά από το σπίτι του, ταξιδεύοντας συνεχώς ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες απολύοντας ανυποψίαστους εργαζόμενους. Είναι ένας από αυτούς τους τύπους που προσλαμβάνουν τα αφεντικά- κότες εταιρειών που δεν έχουν τα κότσια να πουν στους υπαλλήλους τους ότι δεν θα εργάζονται πλέον μαζί τους. Οι απολυμένοι στην ταινία είναι πραγματικοί άνθρωποι που έχασαν τη δουλειά τους και μιλούν στον φακό λέγοντας σε μας ό,τι θα ήθελαν να πουν σε αυτόν που πήρε αυτή την απόφαση για το μέλλον τους. Άλλοι έβαλαν τα κλάματα, άλλοι άρχισαν να βρίζουν, άλλοι δεν μπορούσαν να το συνειδητοποιήσουν. Όπως φαντάζεστε οι αντιδράσεις τους ήταν αρνητικού χαρακτήρα. Εδώ που τα λέμε η απόλυση είναι από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις που μπορεί να βιώσει κάποιος. Είναι σκληρό να βλέπεις ανθρώπους που έχουν κοπιάσει χρόνια σε ένα επάγγελμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να χάνουν τα πάντα.

Βλέποντας όλο αυτό αναρωτήθηκα τι θα έκανα εγώ στην περίπτωση που με απέλυαν και που δεν θα μπορούσα να βρω πουθενά δουλειά στον τομέα στον οποίο εργάζομαι τώρα. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, αλλά το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι σίγουρα δεν θα με έπαιρνε από κάτω. (Κάπου εδώ πρέπει να σημειώσω βέβαια ότι δεν αποτελώ και το πιο φωτεινό παράδειγμα ατόμου με επαγγελματικά όνειρα γιατί ποτέ δεν με ενδιέφερε να κάνω καριέρα και να σκαρφαλώσω σε μια θέση με νύχια και με δόντια. Απλά ήθελα και θέλω να κάνω κάτι  που να με ικανοποιεί ψυχικά και οικονομικά.) Η δουλειά που κάνει ο καθένας, για την περίοδο την οποία την κάνει, είναι κάτι που σαφέστατα τον χαρακτηρίζει. Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν, η απόλυση είναι ένας τρόπος να επανακαθορίσεις τον εαυτό σου. Να ανακαλύψεις νέες δυνατότητες που έχεις, να βρεις πράγματα που σε χαροποιούν και σου αρέσουν να κάνεις και να προσπάθησε να τα κάνεις επάγγελμα. Ξέρω πως αυτό ακούγεται υπεραισιόδοξο, ρομαντικό και πάρα πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα για την εποχή που ζούμε, αλλά το θεωρώ πολύ καλύτερο από το να κλαίμε τη μοίρα μας. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να χάνεις τη δουλειά σου, ιδιαίτερα όταν έχεις παλέψει χρόνια για αυτή, αλλά γιατί πρέπει να κάτσεις να σκάσεις κιόλας;

Για ‘μένα μια απόλυση είναι σαν μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ. Μπαίνεις μέσα με ένα περιορισμένο budget και μπορείς να ψωνίσεις οτιδήποτε υπάρχει εκεί με τη συγκεκριμένη χρηματική αξία. Και έχεις τόσες επιλογές! Ακόμα και με πέντε ευρώ στην τσέπη σου έχεις απεριόριστες δυνατότητες. Ξέρεις πόσα πράγματα μπορείς να βρεις με πέντε ευρώ; Έτσι το βλέπω και με τη δουλειά. Έχεις πολύ συγκεκριμένες ικανότητες και προσόντα και με βάση αυτά μπορείς να διαλέξεις τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα να κάνεις. Μιλώντας πάντα σε λογικά πλαίσια. Γιατί κι εμένα μου αρέσει να παίζω drums, αλλά ξέρω ότι ποτέ δεν θα μου δινόταν καν η ευκαιρία να το κάνω επάγγελμα.

 Είμαι σίγουρη ότι όποιος άνεργος που πασχίζει να βρει δουλειά διαβάσει όλα τα παραπάνω θα με βρίζει. Και πιθανότατα θα έχει και δίκιο καθώς ό,τι έγραψα κανονικά ισχύει για ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον και όχι γι’αυτό στο οποίο έχουμε μπλέξει τα τελευταία δυο χρόνια. Πάντως αξίζει τον κόπο να το προσπαθήσεις κανείς γιατί οφείλει να κάνει το καλύτερο για τον εαυτό του. Αυτό πιστεύω εγώ τουλάχιστον.  
C.K.